ังวุ่นวายเป็นอย่างมาก
ถึงแม้ว่าท่านเจ้าเมืองจะเป็นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับหนึ่ง แต่ทุ่งรกร้างใหญ่แห่งนี้ยังมียอดฝีมือที่แข็งแกร่งกว่านี้อยู่
ด้วยรูปร่างหน้าตาอันงดงามของเหยียนฉั่วฉีแล้ว เย่เฉินไม่มีทางวางใจให้นางออกไปแน่
มู่เฉียนซีกล่าว “ถึงยังไงข้าก็ไม่มีบัตรเชิญ ไปด้วยกันก็ไปด้วยกัน”
“วันพรุ่งท่านเจ้าเมืองเหยียนกับฉีเอ๋อร์จะเดินทางผ่านเมืองเหลย เมื่อถึงตอนนั้นนายท่านก็ไปกับพวกเขาเลย” เย่เฉินกล่าว
“ตกลง!”
วันรุ่งขึ้น
“เฉียนซี เฉียนซี!” เหยียนเซี่ยฉีกระโดดลงมาจากร่างของสัตว์วิญญาณบินได้ อยากจะกระโดดเขาไปในอ้อมแขนของมู่เฉียนซี
“เฉียนซี ข้าคิดถึงเจ้ามาก!”
เป็นผลให้ร่างในชุดดำที่กอดมู่เฉียนซีอยู่ดึงนางก้าวหลบไป เหยียนเซี่ยฉีที่กระโดดมาจึงคว้าไม่โดนตัวมู่เฉียนซี
