มู่เฉียนซีไม่สนว่าการปรากฏขึ้นของยาขั้นสวรรค์นี้จะดึงดูดความตกใจของผู้คนมากมายเพียงใด นางยื่นยาเม็ดนั้นให้กับกู้ไป๋อี
นางกล่าวกับกู้ไป๋อีว่า “รีบกินเถอะ ไม่แน่เดี๋ยวอาจจะมีคนแย่งไป ตอนนี้ข้าไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้แล้วนะ”
กู้ไป๋อีกลับไม่รับไว้ “ยาขั้นสวรรค์ ข้ารับไว้ไม่ได้!”
“เจ้าสอนทักษะกระบี่ให้ข้า มันเทียบกับยาขั้นสวรรค์เม็ดนี้ไม่ได้หรอก ที่เจ้าไม่กินก็เพราะเจ้าอยากจะให้ข้าป้อนให้ใช่ไหมล่ะ?” มู่เฉียนซีขมวดคิ้วพลางกล่าว
“อีกอย่าง ยานี่ข้าก็ใช้ไม่ได้ หากเจ้าไม่กิน แล้วข้าจะต้องทรมานหลอมยาเม็ดนี้ออกมาด้วยเหตุใดกัน”
“คุณหนูใหญ่ตั้งใจหลอมมันให้ข้าอย่างนั้นเหรอ?” กู้ไป๋อีกล่าวถาม
“ใช่!” มู่เฉียนซีพยักหน้า
“ข้ากินก็ได้!”
กู้ไป๋อีกินเข้าไปโดยที่ไม่ได้ถามถึงประโยชน์ของยาเม็ดนี้แต่อย่างใด
“แล้วยาน้ำนั่น เจ้านอนแช่เป็นเวลาหนึ่งวัน อย่าได้แอบขี้เกียจเชียวล่ะ แช่เสร็จก็มาหาข้า!”
มู่เฉียนซีเหนื่อยล้าเล็กน้อยจึงกลับไปพักผ่อนที่ห้อง
“อู๋ตี้ เสี่ยวหง ไปหาเย่เฉิน หากใครกล้าบุกเข้ามาในจวนตระกูลเย่ก็จัดการมันได้เลย!”
มีคนประหลาดใจเรื่องการปรากฏขึ้นของยาขั้นสวรรค์แน่นอน ทว่า ภายใต้การโจมตีที่น่ากลัวของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสี่แล้ว คงไม่มีผู้ใดสามารถมีชีวิตรอดที่จะย่างกรายเข้ามาในจวนตระกูลเย่เด็ดขาด
มู่เฉียนซีพักผ่อนไปหนึ่งวัน ส่วนกู้ไป๋อีก็นอนแช่ยาสีขาวน้ำนมนั้นเป็นเวลาหนึ่งวัน หนึ่งวันผ่านไป เขาก็
