มู่เฉียนซีกล่าวกับเย่เฉิน “ถึงต่อให้ป้องกันไปก็ไร้ประโยชน์ สตรีผู้นั้นเป็นยอดฝีมือในการใช้พิษ ถึงต่อให้รวบรวมยอดฝีมือทั้งหมดของตระกูลเย่มาป้องกันก็ป้องกันนางเอาไว้ไม่อยู่หรอก”
มู่เฉียนซีนำใบสูตรยาออกมาใบหนึ่งแล้วกล่าว “จงหาสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดที่อยู่ในใบสูตรยานี้ให้เจอภายในสามวัน ข้าต้องใช้ด่วน!”
แม้ฝีมือดั่งเย่เฉินในตอนนี้เองก็ไม่สามารถมองออกได้ว่าใบสูตรยานี้จะเป็นยาชนิดใด
วันรุ่งขึ้นกู้ไป๋อีก็ได้หายป่วยแล้ว และถัดไปอีกวันหนึ่งก็ฟื้นตัวเป็นปกติ
มู่เฉียนซีชักกระบี่ออกมาแล้วกล่าว “เสี่ยวไป๋ ไม่ได้ฝึกกระบี่กันมานานนักแล้ว ในเมื่อเจ้าฟื้นฟูขึ้นมาแล้ว เช่นนั้นข้าก็จะมาบีบคั้นเจ้าผู้เป็นอาจารย์!”
“ได้!” กู้ไป๋อีพยักหน้ากล่าวรับ
ทักษะกระบี่นั้นยังคงเหมือนเดิม แต่ทว่ามู่เฉียนซีกลับรู้สึกเหมือนมันขาดอะไรไปบางอย่าง
มันขาดความแข็งกร้าวและเย็นยะเยือกไร้ความรู้สึกนั้นไป มู่เฉียนซีได้หยุดมือลงแล้วกล่าว “เสี่ยวไป๋ ให้ข้าดูหน่อยสิว่าเจ้าฟื้นฟูดีขึ้นมาแล้วหรือไม่กันแน่?”
เมื่อมู่เฉียนซีตรวจดูแล้วก็กล่าวขึ้น “ร่างกายมิได้มีปัญหาอะไรแล้ว แต่บางทีอาจจะเหนื่อยล้ามากไปหน่อย วันนี้จะปล่อยเจ้าไปก่อน! เจ้าไปพักผ่อนเถอะ!”
“อื้ม!”
กระบี่ถูกเก็บเข้าฝักไป กู้ไป๋อีได้ถือกระบี่กลับไปอย่างเงียบ ๆ
เขามองกระบี่ด้วยอาการเหม่อลอยอยู่บ้าง เขาไม่เข้าใจตัวของเขาเอง แต่ทว่ากระบี่กลับเข้าใจเขามากกว่า
เขาไม่สามารถใช้ปราณก
