เมื่อเห็นว่ามู่เฉียนซีและเย่เฉินกําลังจะไปแล้ว เจ้าเมืองเหยียนก็วิ่งตามมาและกล่าวขึ้นว่า “ช้าก่อน จริง ๆ แล้วข้าก็สามารถลองดูได้…”
พวกนักปรุงยาไม่มีทางเลือก นี่เป็นหนทางเดียว
ไม่ว่าจะได้ผลหรือไม่ พวกเขาก็อยากจะลองทําดู!
ผู้ป่วยเหล่านั้นรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาและรีบกล่าวว่า “คุณชายเย่ พวกเรารู้ผิดแล้ว”
“ได้โปรด ให้ข้าลองยาหน่อยได้หรือไม่?”
“เมื่อครู่เป็นความผิดของพวกเรา!”
จํานวนผู้ที่ขอโทษเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าจะมีเสียงที่แตกต่างกันแต่ก็ถูกบดบังไปอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าของนักปรุงยาเหล่านั้นดูไม่สามารถทนได้อีกต่อไป หลังจากที่ผู้ป่วยแต่ละคนกินยาจนหมด ใบหน้าของพวกเขานั้นก็เปลี่ยนเป็นสีปกติ
“ตัวข้าไม่ร้อนแล้วและก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดแล้วด้วย!”
“ข้าก็หายดีแล้ว!”
“ข้าก็เช่นกัน!”
“ยาน้ำนี้เป็นยาเทวดา! แม้แต่ยาเม็ดก็ไม่สามารถเทียบได้!”
“ยาเทวดา! มันเป็นยาเทวดาอย่างแน่นอน”
ในขณะที่ทุกคนกําลังฟื้นตัวแต่กลับมีอีกหลายคนที่หลบซ่อนเงาของพวกเขาเอาไว้
ท่าทางแปลกประหลาดของคนเหล่านี้ถูกมู่เฉียนซีจับได้อย่างรวดเร็ว
มู่เฉียนซีค่อย ๆ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้วกล่าว “ดูเหมือนว่าพวกเจ้ายังไม่ได้กินยาแก้พิษ เอาไปสักขวดไหม?”
“พวกเรา…พวกเราถูกวางยาพิษไม่หนัก ให้คนอื่นกินเถอะ!”
“ใช่แล้ว!”
“……”
พวกเขามิสามารถมั่นใจได้ว่าหากไม่ได้ถูกวางยาพิษ การกินยาแก้พิษจะเกิดผลข้างเคียงหรือไม่ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าดื่มมัน
