ขาถูกวางยาพิษอะไรกันแน่? แล้วยาน้ำนั่นมันทํามาจากอะไร?”
เย่เฉินยิ้มเยาะ “ดูเหมือนว่านักปรุงยาทุกคนจะอยากรู้จริง ๆ!”
“ใช่!”
“แต่พวกเราไม่บอกเจ้าหรอก!” เย่เฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน
ตอนแรกเขาสุขภาพไม่ดี ท่านปู่ก็ขอยาจากพวกเขา
แต่คนเหล่านี้ต่างก็เป็นผู้ที่หยิ่งยโส ท่านปู่โดนพวกเขาดูถูกเหยียดหยามมาก็ไม่น้อย
คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่หยิ่งยโสอย่างพวกเขา ก็มีเวลาที่ต้องขอคําชี้แนะจากผู้อื่นเช่นนี้
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเราไปกันเถอะ!”
พวกเขามองตามแผ่นหลังของมู่เฉียนซีและเย่เฉิน สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปยิ่งกว่าจานสีเสียอีก
“เจ้าเด็กนี่จะหยิ่งยโสเกินไปแล้ว!”
“ข้าไม่ได้จะพึ่งพาสาวน้อยลึกลับผู้นั้นเพื่อล้างพิษเสียหน่อย แล้วจะอวดดีอะไรนัก!”
“โกรธแทบตายอยู่แล้ว!”
ไม่ว่าพวกเขาจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแค่ไหน มู่เฉียนซีก็ขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจพวกเขา
“เรียนคุณหนูมู่ ท่านผู้นําตระกูลเย่ ได้สอบปากคําคนพวกนั้นแล้ว พวกนั้นเป็นคนของเมืองเหลย” ทหารยามที่สอบปากคําเห็นพวกเขามาถึง ก็รายงานข่าวออกมาอย่างละเอียด
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ถามเรื่องพวกนี้ได้แล้ว แล้วที่มาของยาพิษถามหรือยัง?”
“พวกเขาไม่รู้อะไรเลย คนที่วางยาไม่ใช่พวกเขา งานของพวกเขาคือสร้างอํานาจในหมู่ขุนนางในเมืองเหยียนและถอนความรับผิดชอบทั้งหมดไปยังตระกูลเย่ และบังคับให้ท่านเจ้าเมืองเป็นศัตรูกับตระกูลเย่”
“คนจากเมืองเหลยเหล่านั้น มีจิตใจที่ชั่วร้
