ทรา!”
วงจันทร์ครึ่งเสี้ยวอันเย็นยะเยือกสีเงินได้ปะทะเข้ากับดอกบัวสีแดงดอกนั้น!
บึ้ม!
ในตอนนี้น้ำแข็งและเปลวเพลิงได้ปะทะเข้าด้วยกัน ทั้งจวนตระกูลเย่ได้เกิดเสียงระเบิดกึกก้องอันน่ากลัวขึ้นมา
เย่เฉินที่เพิ่งจัดการธุระเสร็จแล้วได้กลับมายังจวน เมื่อได้ยินเสียงนั้นเข้าก็ตะลึงงัน
นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
เขาพุ่งเข้าไปในที่เกิดเหตุทันที บัดนี้ก็ได้เห็นผู้เป็นนายของตนร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศพร้อมด้วยเลือด เขาคิดที่จะพุ่งเข้าไป
แต่เมื่อมองไปที่เงาร่างสีขาวที่เหาะอยู่นั้น อย่างน้อยผู้นั้นต้องเป็นระดับจักรพรรดิผู้หนึ่ง
ชุดสีขาวนั้นเยือกเย็นราวกับเทพแห่งภูเขาน้ำแข็งก็มิปาน และเป็นผู้ที่เขาเองก็คุ้นเคย เห็นกันอยู่ว่าเมื่อตอนเช้านั้นเขายังเป็นผู้ที่ไร้วรยุทธ์ผู้หนึ่ง แต่บัดนี้กลับกลายเป็นจักรพรรดิยอดยุทธ์
เย่เฉินกล่าว “ท่านกู้ นายท่าน นี่คือ?”
“การประลอง!” กู้ไป๋อีกล่าวอย่างเย็นชา
“ท่านกู้ นี่ท่านลงมือหนักไปหน่อยหรือไม่?” เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ยังมีลมหายใจอยู่!” เมื่อกล่าวจบ เขาก็ได้พามู่เฉียนซีจากไป
ยังเหลือลมหายใจอยู่ไม่นับว่าลงมือหนักหน่วงไปหรือ?
เมื่อมู่เฉียนซีตื่นขึ้นมาก็รู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังจะแหลกแยกออกจากันก็มิปาน
แสงจันทราอันเย็นยะเยือกที่ถูกปล่อยออกมานั้นแข็งแกร่งไปนัก
เดิมทีนางคิดว่าตนเองมีวิชาที่ได้รับการสืบทอดมาจากกระบี่มังกรเพลิง คงยากที่ทักษะกระบี่ของผู้ใดจะมาเทียบ
