ูกยิงตายได้!
มันคนละระดับกันอย่างสิ้นเชิง!
กู้ไป๋อีกล่าวเสียงเรียบ “ดังนั้นอย่าว่าข้าว่านอกจากหน้าตาแล้ว ไม่มีข้อดีอื่นอีก”
เมื่อพูดจบโดยไม่มีเสียงใด ๆ มาแทรก เขาก็ยิงมันออกมาอีกครั้ง!
ปัง ปัง ปัง!
“……”
ตําแหน่งเดียวกัน วิธีการเดียวกัน ไม่มีซากวิหคกระหายเลือดตัวใดบนฟ้าที่หนีรอดไปได้ พวกมันร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าทีละตัว!
ปัง ปัง ปัง!
กร๊อบ!
ขณะที่กู้ไป๋อีกําลังจะยิงธนูออกไป ธนูก็ได้หักเสียแล้ว
“อาวุธวิญญาณระดับต่ำสุด คุณภาพไม่ดี!” เขาวางคันธนูลงและกล่าวประเมิน
มู่เฉียนซีรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย “มันไม่ดีอย่างไร? ผู้ที่เพิ่งได้เรียนรู้การหลอมอาวุธสามารถหลอมอาวุธวิญญาณที่สมบูรณ์ได้นั้นก็ดีมากแล้ว เจ้าจุกจิกเช่นนี้ย่อมไม่ดี”
สายตาของกู้ไป๋อีจับจ้องไปที่มู่เฉียนซี เขาเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าเป็นคนหลอมคันธนูนี้หรือ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าเป็นคนหลอมมันเอง”
ตอนแรกเริ่มที่ได้เรียนรู้การหลอมอาวุธและฝึกฝนการหลอมอาวุธต่าง ๆ ธนูและลูกธนูก็เป็นหนึ่งในนั้น
มู่เฉียนซีจับคันธนูเล่มหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้าได้รับสิ่งนี้มาจากในซากโบราณ คุณภาพดีกว่าที่ข้าหลอมขึ้นมา เจ้ารีบใช้มันเร็วเข้า!”
กู้ไป๋อีรับมันมา และยิงลูกศรใส่ซากวิหคกระหายเลือดที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“บ้าเอ๊ย!” เมื่อเห็นอาวุธสังหารที่พวกเขาส่งออกมาถูกยิงลงพื้น เจ้าเมืองเหลยก็อดสบถออกมาไม่ได้
“ในเมืองมีนักธนูศักดิ์สิทธิ์ แอบเข้าไปในเมืองและฆ่า
