ล่ะก็ เจ้าต้องตายเป็นแน่”
กู้ไป๋อีไม่ได้เปล่งเสียงกล่าวแต่อย่างใด อุ้มอู๋ตี้เดินไปอยู่ในที่ที่สงบ!
“เย่เฉิน เจ้าไปตายซะเถอะ!”
เหลยเทียนที่พ่ายแพ้การประลองให้กับเย่เฉินในครั้งก่อน ตอนนี้ก็ได้พุ่งตัวเข้ามาแล้ว ครั้งนี้จะต้องล้างความอับอายในครั้งก่อนให้จงได้
ครั้งนี้เย่เฉินไม่ได้ขาดประสบการณ์การสู้รบจริงเหมือนในครั้งก่อนแล้ว ได้รับการฝึกฝนของปีศาจเช่นนั้น เผชิญหน้ากับการโจมตีของเหลยเทียนครั้งนี้เขาสามารถหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย
ปัง!
ท่านผู้เฒ่าเหลยพุ่งเข้ามา
“ท่านเจ้าเมืองเหลย เจ้านี่มอบให้เป็นหน้าที่ข้าจัดการเถอะ ท่านรอชอมอยู่ข้าง ๆ ก็พอ”
จากนั้นท่านผู้เฒ่าเหลยก็ได้รับมือต่อสู้กับท่านเจ้าเมืองเหยียน แววตาของเหลยอ๋าวนั้นได้จ้องมองไปที่มู่เฉียนซี
เขากล่าว “เจ้าหมอนี่มอบให้เป็นหน้าที่เจ้าก็แล้วกัน ส่วนข้าจะไปจับเหยื่อของข้า”
กล่าวจบ เขาก็พุ่งเข้าหามู่เฉียนซีทันที คิดจะคว้ามือข้างหนึ่งของนาง
ทว่า สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อยก็คือ เขาคว้าเอาเงาของนาง และนางก็ได้อันตรธานหายไปต่อหน้าเขาแล้ว
เงา! เมื่อครู่ที่คว้าเป็นเพียงแค่เงาเท่านั้น
“เจ้าไก่เฒ่า เจ้าชอบถูกย่างหรือถูกจับมาสับเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนให้สุนัขกินกันล่ะ?” มู่เฉียนซีปรากฏตัวด้านหลังเขาอย่างรวดเร็ว และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“สาวน้อย เจ้าหุบปากไปซะ! ใครอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าเช่นนี้!” เหลยอ๋าวถูกมู่เฉียนซีเรียกเจ้าไก่เฒ่าเช่นนี้ก็โกรธ
