มู่เฉียนซีกล่าว “ต่อไปข้าจะเป็นคนหลอมยาหยินหยางอนันต์ออกมา หากแม้แต่เรื่องนี้ข้าทำไม่ได้ แล้วข้าจะมีความสามารถใดเพียงพอที่จะหลอมยาหยินหยางอนันต์ออกมาช่วยชีวิตคนที่ข้าอยากช่วยกันเล่า”
“ขอเพียงแค่หาสมุนไพรที่ยังขาดอยู่เจอครบ นับจากนี้ต่อไป การฝึกฝนของเจ้าก็ไม่ใช่ปัญหา และการปรุงยาของเจ้าก็ไม่ใช่ปัญหาเช่นกัน”
เย่เฉินถือกระดาษใบนั้นด้วยความตื่นเต้น เขาท่องตำราสมุนไพรนานาชนิดของตระกูลได้อย่างแม่นยำและเข้าใจสมุนไพรเหล่านี้ได้อย่างแจ่มแจ้ง เขากล่าว “ข้าจะพยายามหามาให้ครบโดยเร็วที่สุด!”
“สาวน้อยช่างมีฝีมือที่น่าทึ่งมาก แม้แต่ร่างกายเช่นนั้น นึกไม่ถึงว่าจะสามารถรักษาได้” กู้ไป๋อีเดินเข้ามา
“เจ้ามักจะลืมสถานะของตัวเองตลอดเลยนะ นี่เจ้าอยากจะให้ข้าลงโทษเจ้าอย่างนั้นเหรอ?” มู่เฉียนซีมองกู้ไป๋อีที่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยสีหน้าท่าทางหยอกล้อพลางกล่าว
กู้ไป๋อีตะโกนอย่างไม่เต็มใจว่า “คุณหนูใหญ่!”
มู่เฉียนซีมองเขา และกล่าวว่า “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ข้าจัดการได้อยู่แล้ว ข้าอยากจะเป็นนักปรุงยาที่แข็งแกร่งที่สุด”
ใบหน้าของกู้ไป๋อีค่อย ๆ เปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า “ที่แท้ สิ่งที่คุณหนูใหญ่แสวงหาก็คือการเป็นนักปรุงยาที่แข็งแกร่งที่สุดนี่เอง แต่เดิมข้าก็คิดว่าจะเป็นเหมือนกันกับข้า คิดไม่ถึงว่าพวกเราเลือกเดินเส้นทางที่ต่างกัน”
มุมปากของมู่เฉียนซียกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “เส้นทางต่างกันอย่างนั้นเหรอ เส้นทางการสู้รบ
