กล่าวกับเย่เฉินว่า “ตอนนี้เจ้าพูดได้แล้ว!”
เย่เฉินกล่าว “แม่นางมู่ เจ้าเคยได้ยินสามตระกูลโอสถโบราณมาก่อนหรือไม่?”
มู่เฉียนซีอึ้งไปเล็กน้อย สามตระกูลโอสถโบราณ!
นางกล่าวว่า “รู้แล้วอย่างไร”
จวินโม่ซี ก็เป็นหนึ่งในสามตระกูลโอสถโบราณ ตระกูลจวินถูกทําลายลงเพราะมีแผนที่ม้วนไม้ไผ่นิรันดร์
แผนที่ม้วนไม้ไผ่อีกสองแผนที่ก็กระจัดกระจายอยู่ด้านนอก และอีกสองตระกูลโอสถใหญ่ก็เกรงว่าจะจบลงด้วยไม่ดีเช่นกัน
“สามตระกูลโอสถโบราณ นําโดยตระกูลจวิน ตามด้วยตระกูลเย่ ตระกูลเสี่ยว ข้าเป็นหนึ่งในคนของตระกูลเย่”
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าว “ตระกูลเย่ซึ่งเป็นหนึ่งในสามตระกูลโอสถโบราณตกต่ำจนเป็นเช่นนี้แล้ว เจ้าจะให้อะไรข้า?”
“ถึงแม้ว่าตระกูลเย่จะถูกทำลายไปแล้ว แต่สมุนไพรล้ำค่าในคลังโอสถของตระกูลเย่ของข้านั้นมิได้ถูกศัตรูทำลายไปด้วย”
“แต่ในตอนนี้สมุนไพรวิญญาณก็ไม่ได้อยู่กับตัวเจ้า”
ถ้าหากว่ามันอยู่ล่ะก็ ตระกูลเย่ก็คงไม่ตกต่ำและเป็นสำนักนิกายครึ่งระดับอย่างฝืนทนเช่นนี้
“แต่ข้ารู้ว่ามันอยู่ที่ไหน”
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “เช่นนั้น สมุนไพรวิญญาณในนี้ เจ้าพูดมาสิว่าคลังโอสถนั้นของตระกูลเย่มีกี่ชนิด”
มู่เฉียนซีได้หยิบใบสูตรยาหยินหยางแห่งโชคลาภออกมา เมื่อเย่เฉินมองดูก็มีอาการตกตะลึงอยู่บ้าง เขากล่าว “นี่….นี่มันเป็นใบสูตรยาหยินหยางแห่งโชคลาภ เจ้า….เจ้ากลับมีสูตรยานี้อยู่”
มีคนจำนวนไม่น้อยที่มองสูตรยานี้ไม่อ
