ใดเลย”
หงส์ดำโบราณสงบสติอารมณ์ลง “ก้อนหินกลม ๆ สีดำอย่างนั้นเหรอ อยู่ไหน มันอยู่ไหน?”
มู่เฉียนซีเอาก้อนหินก้อนนั้นออกมา เมื่อเห็นก้อนหินก้อนนี้ หงส์ดำโบราณก็ดีใจจนแทบบ้าคลั่ง
“ลูกข้า ลูกของข้า……” สายลมพัดกระโชกก้อนหินก้อนนั้นไป และไปตกอยู่ตรงหน้าหงส์ดำโบราณ
พวกเขาตกใจผงะไปครู่หนึ่ง ก้อนหินก้อนนี้เป็นลูกของหงส์ดำโบราณอย่างนั้นเหรอ เข้าใจอันใดผิดไปหรือไม่
“บนร่างของลูกข้า มีพลังแห่งชีวิตอยู่ นี่เจ้า……”
“ร่างกายเจ้า มีของล้ำค่าอย่างพลังแห่งชีวิต!”
หงส์ดำโบราณมองมู่เฉียนซีด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด
เสี่ยวหงกับอู๋ตี้กล่าวอย่างดุดันว่า “นี่เจ้าอย่าได้คิดแย่งของของนายท่านข้าเพื่อช่วยชีวิตลูกของเจ้าเด็ดขาดนะ มิเช่นนั้นพวกข้าจะไม่เกรงใจเจ้า”
นายท่านให้ความสำคัญกับเจ้าท่อนไม้นั่นมาก จะยอมให้คนอื่นมาแย่งของของเจ้าท่อนไม้ได้อย่างไรกันเล่า
หงส์ดำโบราณกล่าว “ข้าไม่ได้คิดจะแย่งไป สภาพของข้าในตอนนี้ ต่อให้แย่งของล้ำค่าไปแล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า ข้าแค่อยากจะฝากฝังให้เจ้าดูแลลูกของข้าก็เท่านั้น”
มู่เฉียนซีกล่าว “ฝากฝังให้ข้าดูแลอย่างนั้นเหรอ!”
“ลูกของข้า มีเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าอยู่ ตราบใดที่มีพลังแห่งชีวิตช่วยฟื้นฟู มันจะต้องฟักตัวออกมาได้อย่างราบรื่นแน่นอน และหากว่ามันเติบโตขึ้นมา มันอาจจะช่วยเจ้าได้ ถึงอย่างไรเสียมันก็เป็นถึงสัตว์เทพโบราณเชียวนะ”
อู๋ตี้กล่าว “หากเจ้าหมอนี่ฟักตัวออกมาและมีสายเลือด
