งเดิน!
“จัดการได้แล้ว!” มู่เฉียนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
แต่มือของนางนั้นกลับเต็มไปด้วยเลือดเพราะนกกระจอกดำสามขานั้นพยายามดิ้นรน มู่เฉียนซีได้นำยาน้ำออกมาเพื่อเตรียมรักษาแผล
ถึงแม้ว่าอู๋ตี้กับเสี่ยวหงอยากที่จะช่วยนางทำ แต่ทว่าพวกมันไม่สามารถแปลงกายเป็นร่างมนุษย์ได้! ในตอนนี้ชิงอิ่งเองก็กำลังหลับใหลอยู่!
เสียงอันเพรียวบางที่ยืนอยู่ด้านหลังของมู่เฉียนซีได้ดังขึ้น จากนั้นก็รับยาของมู่เฉียนซีไปแล้วกล่าว “คุณหนูใหญ่ ให้ข้าทำเถอะ!”
“เจ้าใส่ยาเป็น?” มู่เฉียนซีถามขึ้น
“ตอนที่ข้าอายุเท่า ๆ เจ้าก็บาดเจ็บอยู่เป็นประจำ”
เมื่อกล่าวจบ กู้ไป๋อีก็ได้ใส่ยาให้มู่เฉียนซีอย่างรวดเร็วอีกทั้งยังพันแผลให้นางเป็นที่เรียบร้อย
ตั้งแต่เริ่มทำจนกระทั่งเสร็จสิ้น คิ้วของมู่เฉียนซีมิได้ขมวดเข้าหากันเพราะความเจ็บเลยแม้แต่น้อย
“สาวน้อย เจ้านั้นคล้ายข้าเมื่อสมัยหนุ่มอยู่บ้าง แต่ทว่าเจ้า…..ดื้อซนไปเสียหน่อย” กู้ไป๋อีกล่าวอย่างสงบนิ่ง
เพราะการต่อสู้ในครั้งนี้ กู้ไป๋อีจึงมิได้ติดใจกับเรื่องก่อนหน้านี้ทั้งหมดอีกต่อไป
เมื่อคิดดูแล้วเด็กสาวผู้นี้เพิ่งบรรลุนิติภาวะมาไม่นาน นับเป็นวัยที่กำลังรักเล่น แต่นิสัยที่แท้จริงของนางนั้นมิได้เลวร้าย
มู่เฉียนซีกลอกตาขาวแล้วกล่าว “เสี่ยวไป๋ ข้านั้นเหมือนตอนที่เจ้าหนุ่ม ๆ เจ้าอายุเท่าไรกันเชียว?”
“อย่างไรเสียก็มากกว่าเจ้าอยู่โขแม่สาวน้อย!”
ในโลกทั้งสี่ทิศนี้ การที่จะฝึกฝนให้ไปถึงขั
