้หงส์ดำมาให้ข้า”
ราชาสัตว์ศิลาดํากล่าว “ข้าเก็บดอกกล้วยไม้หงส์ดำไว้ในถ้ำ หากเจ้าต้องการ ก็ตามข้าเข้าไปเอา!”
“เข้าไปเอา! เจ้าหมอนี่คงไม่ได้มีอุบายอะไรหรอกกระมัง!” เสี่ยวหงกล่าวด้วยความชั่วร้าย
ราชาสัตว์ศิลาดำกล่าว “หากพวกเจ้าไม่กล้าตามข้ามา เช่นนั้นต่อให้พวกเจ้าสังหารข้า ข้าก็จะไม่มอบดอกกล้วยไม้หงส์ดำออกมาให้เช่นกัน”
อู๋ตี้กล่าว “ไม่ว่ามันจะมีอุบายอะไร เมื่อถึงเวลานั้นก็ฆ่ามันให้ตายซะก็ได้แล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าว “นําทางไป!”
ราชาสัตว์ศิลาดำค่อย ๆ เดินเข้าไปในถ้ำของตัวเอง มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ เจ้าเองก็เข้าไปด้วย!”
กู้ไป๋อีไม่ได้ตอบอะไรเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวว่ากําลังเรียกเขา มู่เฉียนซีจึงกล่าวขึ้นว่า “เสี่ยวไป๋ หากเจ้าอยากเป็นอาหารให้สัตว์วิญญาณอยู่ข้างนอก เจ้าจะไม่ตามเข้ามาก็ได้”
กู้ไป๋อีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้าวเท้าเดินตามมู่เฉียนซีเข้าไป
ถ้ำของราชาสัตว์ศิลาดำมีขนาดใหญ่มาก ภายในถ้ำที่ว่างเปล่านี้ ดอกไม้ที่ดูเหมือนหงส์ดํากําลังกางปีกอยู่ด้านหน้า ร่างสีม่วงพุ่งเข้าไป มู่เฉียนซีไปหยิบดอกกล้วยไม้หงส์ดำ!
ตูม!
ในเวลานี้ทั้งถ้ำเริ่มจมลง
ตูม!
มู่เฉียนซี กู้ไป๋อี เสี่ยวหง และอู๋ตี้ต่างตกลงไปทั้งหมด ราชาสัตว์ศิลาดำได้เตรียมการไว้นานแล้ว จึงคว้าก้อนหินที่มีความมั่นคงก้อนหนึ่งไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองตกลงไป
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ราชาสัตว์ศิลาดำ เจ้ามันรนหาที่ตายชัด ๆ!”
“หึหึหึ! สาวน้
