องมันแหลกออกเป็นชิ้น ๆ
ดวงตาของมันเบิกกว้างมองไปที่มู่เฉียนซีด้วยความตกตะลึง “เจ้ามนุษย์ นี่เจ้า……เจ้าควบคุมทักษะกระบี่ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ แม้แต่ข้าก็ต้องยอมรับในความซวยนี้แล้ว”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ในเมื่อเจ้ายอมรับในความซวยนี้แล้ว เช่นนั้นดอกกล้วยไม้หงส์ดำนี่ก็เป็นของข้าแล้ว”
หลังจากที่จัดการกับราชาสัตว์ศิลาดำได้แล้ว มู่เฉียนซีก็เดินไปที่ดอกกล้วยไม้หงส์ดำอันงดงามนั้น
นางก้มลงเตรียมที่จะเด็ดดอกกล้วยไม้ แต่ทันใดนั้นเองท้องฟ้าก็เกิดเสียงฟ้าร้องดังสนั่นขึ้น
ครืน ครืน ครืน!
เสียงสั่นสะเทือนเลือนลั่นดังขึ้น
เปรี้ยง!
ใจกลางของสายฟ้าขนาดใหญ่ที่ฟาดลงมานั้นทำให้พื้นดินในทุ่งรกร้างศิลาดำเริ่มแตกออก แม้กระทั่งก้อนหินที่อยู่บริเวณรอบ ๆ มู่เฉียนซีก็เริ่มแตกเช่นกัน!
ตุบ!
ดอกกล้วยไม้หงส์ดำกำลังจะถึงมือ นึกไม่ถึงว่านางจะล้มลงไปเช่นนี้
ในตอนนี้เองราชาสัตว์ศิลาดำก็พุ่งตัวออกมาและคว้าดอกกล้วยไม้หงส์ดำนั้นเอาไว้ได้ มันก็ไม่อยากจะเสียเวลาพัวพันกับมู่เฉียนซีมากมายนัก เมื่อคว้าดอกกล้วยไม้หงส์ดำนั้นมาได้มันก็รีบวิ่งหนีไปทันที!
มู่เฉียนซีตะโกน “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ครืน ครืน ครืน!
ภายใต้สถานการณ์ที่พื้นดินกำลังสั่นสะเทือนเช่นนี้ การที่มู่เฉียนซีคิดจะไล่ตามมันไปไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
อีกทั้งราชาสัตว์ศิลาดำยังคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้มาก ดังนั้นมู่เฉียนซีไล่ตามมันไปได้ไม่นาน มันก็หนีหายไปแล้ว!
“บัดซบ! วิ่งหายไ
