งอวิ๋นซิวกล่าวว่า “ข้าเพียงรู้มาว่าหอหมอปีศาจแห่งนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเฉียนซี ดังนั้นข้าจึงมาดู! ยาของเฉียนซีดีมากและข้าต้องการซื้อสักหน่อย”
จวินโม่ซีตอบ “ไม่ขาย!”
เมื่อชายผู้นี้กล่าวถึงสาวน้อยแววตาก็ดูแปลก ๆ เขาไม่ชอบมัน!
โม่จิ่นกล่าว “หัวหน้านักปรุงยาจวิน เจ้าทำไม่ถูกแล้วกระมัง! เงินมาถึงที่ไม่ทำก็ไม่ได้”
โม่จิ่นยิ้ม “แต่เจ้า! เนื่องจากพวกเรากับตําหนักตงจี๋ของเจ้าขัดแย้งกันมาก หากอยากจะซื้อยาในหอหมอปีศาจของข้าล่ะก็ จำเป็นต้องเสนอราคาสูงสิบเท่า!”
ซวนอีโกรธ “เจ้ากําลังหลอกลวงนายท่านของเรา!”
เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวว่า “ไม่มีปัญหา!”
สีหน้าของโม่จิ่นและจวินโม่ซีหม่นคล้ำลง ชายผู้นี้…
ท่ามกลางความวุ่นวายของห้วงมิติที่ไม่มีที่สิ้นสุด มู่เฉียนซีรู้สึกว่าพลังจิตของนางกําลังจะหมดไป และนางก็ได้หมดสติไป
แสงสีฟ้าได้เปิดช่องมิติและพามู่เฉียนซีออกไป แต่ระยะทางจากค่ายกลส่งระยะไกลเดิมนั้น เกรงว่าจะห่างกันมากถึงหนึ่งแสนแปดพันลี้!
ปัง!
มู่เฉียนซีร่อนลงสู่แดนทุรกันดาร
หญ้าแคระที่อยู่รอบ ๆ มีสีเหลืองเหี่ยวเฉาและไม่ค่อยมีชีวิตรอด
มู่เฉียนซีหลับสนิทอย่างสงบนิ่ง ไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวใด ๆ ของรอบข้างแม้แต่น้อย
ในตอนนั้นเอง หญิงสาวผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาและเห็นเงาร่าง!
“พี่เย่ ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีคนหมดสติอยู่ผู้หนึ่ง รีบมาดูเร็วเข้า”
“ที่นี่รกร้างว่างเปล่าไม่มีใคร แม้แต่สัตว์วิญญาณก็ไม่มีแม้แต่ตัวเดียว ฉีเ
