จำอยู่ที่เหยียนโจวทั้งหมดก็รีบมาทันที
แม้กระทั่งจวินโม่ซีก็รีบมา และเมื่อได้เห็นกับค่ายกลส่งระยะไกลที่พังนั้น เขาก็รู้สึกมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเลย
เขาเหลือบไปมองร่างชุดขาวผู้นั้น และรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาคนผู้นี้เป็นอย่างมาก “เจ้าก็คือมู่หรูเหยียนผู้นั้น!”
“……”
มู่หรูเหยียนและพวกได้ถูกห้อมล้อมเอาไว้ แต่นางกลับหัวเราะและยิ้มพลางกล่าวว่า “ค่ายกลส่งระยะไกลถูกทำลายแล้ว และมู่เฉียนซีก็เพิ่งจะถูกส่งตัวออกไป นางต้องตายแล้วเป็นแน่ ราชาโอสถจวินโม่ซี ความสามารถเช่นเจ้า ไม่จำเป็นต้องติดตามมู่เฉียนซีอย่างตายใจเช่นนี้ก็ได้ ไปอยู่กับข้าไหมล่ะ!”
จวินโม่ซีกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “พูดจาเหลวไหล สาวน้อยผู้นั้นดวงแข็งจะตาย นางจะต้องไม่เป็นอะไรแน่ ตอนนี้สาวน้อยไม่อยู่ เช่นนั้นพวกเราจะฆ่าเจ้าเสียตอนนี้”
มู่หรูเหยียนกล่าวถากถางว่า “พวกเจ้าจะฆ่าข้าอย่างนั้นเหรอ ด้วยความสามารถของพวกเจ้าเพียงเท่านี้ จะฆ่าข้าได้อย่างนั้นเหรอ?”
ผู้อาวุโสข้างกายนางเหล่านั้นเป็นถึงมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับหก รับมือกับมดปลวกเหล่านี้มีกำลังเหลือเฟือ!
ตูม ปัง ปัง!
จวินโม่ซีกับองครักษ์เงาลงมือ สิ่งนี้ทำให้มู่หรูเหยียนและพวกต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริดเป็นอย่างยิ่ง
“อะไรนะ มหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับหก!”
“เหตุใดจู่ ๆ ก็มีมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับหกมากมายถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังเป็นรุ่นหนุ่มอีกด้วย!”
“นี่มัน……”
ผู้อาวุโสเหล่านั้นก็ไม่มัวแต่ประหลา
