ื่อมู่เฉียนซีขยับมือ หินแห่งมิติระดับสุดยอดก็ได้ปรากฏขึ้นมาไม่มากไม่น้อย
ปรมาจารย์เฉียกล่าวออกมาด้วยความตะลึง “มีเยอะมากมายเช่นนี้จริง ๆ”
ดวงตาของเป๋ยโต่วเปล่งประกายออกมา “นึกไม่ถึงเลยว่าพระชายาจะร่ำรวยถึงเพียงนี้ ท่านจะมอบหินแห่งมิติชั้นยอดให้แก่ข้าน้อยเป็นรางวัลสักสองสามหมื่นก้อนได้หรือไม่!”
หินแห่งมิติชั้นยอดนั้นหาได้ยากยิ่งในแดนนรก ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นจอมภูตธาตุมิติที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนนรกก็ตาม แต่ทว่าเขากลับยากจนเป็นอย่างมาก!
เพิ่งจะได้ขอรางวัลเพียงเล็กน้อย เป๋ยโต่วก็พลันรู้สึกว่ามีลมอันเย็นยะเยือกพัดหวีดหวิวมาที่ด้านหลังของเขา
“ทำงาน!” จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างดุดัน
“ได้ได้ได้！ ข้าทำงาน! ข้าทำงาน!” เป๋ยโต่วกล่าวอย่างรีบร้อน
เป๋ยโต่วเตรียมซ่อมแซมค่ายกลส่งระยะไกล ปรมาจารย์เฉียกล่าว “ให้ข้าช่วยหรือไม่?”
เป๋ยโต่วมานึกดูแล้วก็กล่าว “ด้วยความสามารถเช่นเจ้านี้ก็คงจะช่วยให้ยุ่งวุ่นวายไปกว่าเดิม อย่างไรเสียก็อยู่เฉย ๆ เถอะ!”
เป๋ยโต่วยกมือขึ้นและเริ่มซ่อมค่ายกลส่งระยะไกล เมื่อเวลาผ่านไปจนตอนที่ค่ายกลส่งระยะไกลใกล้จะซ่อมเสร็จแล้วนั้นก็พลันเกิดเหตุขัดข้องขึ้น
“บ้าจริง! ฝ่าบาท โลกทั้งสี่ทิศได้สะกดพลังของข้าเอาไว้ พลังแห่งมิติของข้านั้นมิเพียงพอ! ถ้าหากไม่ซ่อมให้สำเร็จในตอนนี้ หินแห่งมิติชั้นยอดทั้งหมื่นก้อนนั้นก็จะสูญเปล่า!”
ต้องโทษที่เขานั้นเลอะเลือนยิ่งนัก เขากลับลืมเรื่องนี้ไปได้และก่อให้เก
