“ไม่ได้ราบรื่น เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
“เรื่องนี้ เจ้าสำนักเฝินบอกว่าเมื่อท่านไปถึงทวีปเหยียนโจวแล้วก็จะได้รู้ชัด เรื่องนี้รอให้นายท่านไปด้วยตนเองก็จะรู้”
มู่เฉียนซีกล่าว “ได้ ออกเดินทางไปยังทวีปเหยียนโจวเดี๋ยวนี้”
โม่จิ่นพยักหน้า “เช่นนั้นข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
มู่เฉียนซีเดินทางไปยังทวีปเหยียนโจวและจิ่วเยี่ยที่ยังไม่กลับไปยังแดนคุกก็ได้ติดตามมาด้วย
เจ้าสํานักเฝินไม่ได้ให้มู่เฉียนซีไปหาเขาที่สํานักเฝินเยี่ยน แต่มารอมู่เฉียนซีที่เมืองเหยียนโจวด้วยตนเองแทน
แต่เมื่อเขาเห็นมู่เฉียนซีและโม่จิ่นมาเขาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
“หมอปีศาจ ไม่ได้มาด้วยหรือ?” เจ้าสำนักเฝินกล่าวถาม
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้ามู่เฉียนซีก็สามารถเป็นตัวแทนของหอหมอปีศาจได้ เจ้าสำนักเฝินพูดมาได้เลย!”
“เช่นนั้น แม่นางมู่ ตามข้ามา!” เจ้าสำนักเฝินกล่าว
เจ้าสำนักเฝินนั่งลงที่โรงน้ำชาที่ดีที่สุดในทวีปเหยียนโจว มู่เฉียนซีกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “เจ้าสำนักเฝิน การซ่อมแซมค่ายกลส่งระยะไกลนั้นไม่อาจล่าช้าได้ ข้าสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าสำนักเฝิน”
เจ้าสํานักเฝินกล่าว “หินแห่งมิติไม่ใช่ว่าไม่เพียงพอ แต่เป็นปรมาจารย์เฉียที่ต้องการหินแห่งมิติระดับสุดยอดที่สุดของเจ้า หินแห่งมิติอื่น ๆ ล้วนไม่ต้องการจากเจ้า”
มู่เฉียนซีกล่าว “ปรมาจารย์เฉียได้ร้องขอออกมาเช่นนี้ หินแห่งมิติระดับสุดยอดหนึ่งพันก้อน เขาไม่ต่างกับการปล้นสะดมกัน
