ในที่สุดหุบเขาหมอเทวดาก็ได้ถูกเก็บกวาดสะอาดเกลี้ยงเป็นที่เรียบร้อย มู่เฉียนซีได้สั่งให้คนของหอหมอปีศาจกลับมา
“นายท่าน!”
“ท่านผู้นําตระกูล!”
“…….”
เมื่อพวกเขาเห็นว่ามู่เฉียนซีไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด สีหน้าของพวกเขาก็ได้เผยแววแห่งความยินดีออกมา
มู่เฉียนซีกล่าว “รีบนำตัวผู้ที่ได้รับบาดเจ็บไปทำการรักษา ส่วนเจ้าเฒ่านี่ เอาตัวมันกลับไปที่หอหมอปีศาจ และกระจายข่าวออกไปด้านนอกว่าหุบเขาหมอเทวดาได้ถูกพวกเราหอหมอปีศาจทำลายล้างไปแล้ว ส่วนผู้เฒ่าหมอเทวดาได้หนีไปพร้อมกับมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์!”
“มู่เฉียนซี เจ้ามันไร้ยางอาย!” ผู้เฒ่าหมอเทวดานั้นโกรธเสียจนแทบจะกระอักเลือดออกมา
ในตอนนี้เขาได้กลายเป็นนักโทษแล้ว แต่ยังกลับให้เขาแบกรับภาระนั้นเอาไว้อีก
รอจนเมื่อมู่เฉียนซีได้สั่งการเสร็จสิ้น จิ่วเยี่ยก็ได้กอดมู่เฉียนซีเอาไว้แน่นอย่างแกร่งกร้าวและหายวับไปต่อหน้าของทุกคน
โม่จิ่นกล่าวอย่างจนปัญญา “แล้ว….ทำไมผู้ที่ต้องคอยมาเก็บกวาดงานในตอนท้ายต้องเป็นข้า?”
แต่เขาก็ไม่มีความกล้าพอที่จะไปรั้งผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นเอาไว้ เขาจึงทำได้เพียงแต่ยอมรับชะตากรรม！
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “จิ่วเยี่ย ข้าหาชิ้นส่วนชิ้นที่สองของสุ่ยจิงอิ๋งพบแล้ว….อื้อ….”
จิ่วเยี่ยไม่สนใจว่ามู่เฉียนซีจะหาสิ่งใดพบ เขาต้องการเพียงแค่อยู่ใกล้ชิดกับนาง
เหมือนกับดั่งเสพติดก็มิปาน แต่มันก็ยังมิเพียงพอต่อความต้องการ
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยความโกร
