ฟึ่บฟึ่บฟึ่บ
เงาร่างนับร้อยปรากฏขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซี
พวกเขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นและกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “น้อมรับคําสั่ง!”
“ลุกขึ้นเถอะ! กินยาเข้าไปซะ และควันพิษจากหุบเขาหมอเทวดานี้ก็จะไม่สามารถทําอะไรพวกเจ้าได้”
“ขอรับ!”
โม่จิ่นกินยาลงไปแล้วกล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “นายท่าน หลายวันมานี้พวกเราเฝ้าอยู่ด้านนอกของหุบเขาหมอเทวดาแต่ท่านกลับไม่ส่งข่าวออกมา พวกเราร้อนใจแทบตาย!”
“แต่หากไม่มีคําสั่งของท่าน ข้าก็ไม่กล้าเข้าไป ข้าทําได้เพียงมองดูด้านในสู้กันอย่างฟ้าถล่มดินทลาย!”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าวว่า “ตอนนี้ ไม่ต้องไปดูใครสู้กันแล้ว! เพราะตัวเอกของสนามรบต่อไปคือหอหมอปีศาจของเรา!”
“ไปกันเถอะ!”
“ขอรับ!”
มู่เฉียนซีนําคนนับร้อยกว่าคนไป เมื่อเทียบกับคนที่โจมตีหุบเขาหมอเทวดาในรอบก่อนหน้านี้แล้ว ช่างน่าเวทนายิ่งนัก
แต่พวกเขาแต่ละคนก็ล้วนเป็นบุคคลอัจฉริยะอย่างไม่มีข้อยกเว้น
และตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่พวกเขาหุบเขาหมอเทวดาได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงเพียงพอที่จะจัดการพวกเขาได้!
“ใคร?” เมื่อเข้าไปในหุบเขาหมอเทวดาก็ถูกขัดขวางทันที
ปัง!
พวกเขาจัดการอย่างสะอาดสะอ้าน การจัดการกับทหารที่พิการเหล่านี้ พวกเขาไม่จําเป็นต้องเสียแรงอะไรมากเลย
ปัง ปัง ปัง!
“รีบรายงานท่านผู้เฒ่าเร็วเข้า ยังมีศัตรูแอบเข้ามาอีก!”
“เร็วเข้า…”
“พวกเราไม่อาจต้านทานไว้ได้แล้ว!”
“……”
ตูม!
ไม่ง่ายเลยที่พวกเขาจะได้หยุดพักสักหน่อย แต่กลับไม่
