อารมณ์ดีของจวินโม่ซีก็ได้ถูกคำเจ็ดคำนี้ทำลายเสียแหลกลาน
แย่! สีหน้าของจวินโม่ซีเปลี่ยนเป็นหม่นคล้ำลง
ยาที่เขาสกัดออกมาได้ระดับที่สูงที่สุดในตอนนี้ และยังเป็นยาที่สมบูรณ์อย่างที่สุด แต่กลับถูกเจ้าหมอนี่บอกว่าแย่
“พรสวรรค์ย่ำแย่ จิตใจย่ำแย่ อารมณ์ย่ำแย่ ในการปรุงยาร่างกายและจิตใจไม่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว อีกทั้ง……”
หม้อชีซิงซวนกล่าวติเตียนจุดอ่อนของจวินโม่ซีอย่างไม่หยุดหย่อน นั่นทำให้จวินโม่ซีนั้นโกรธจนแทบจะระเบิดออกมา
และท้ายที่สุดเขาก็ถอนหายใจและกล่าวออกมา “เจ้านั้นก็มีเพียงใบหน้าใบนี้เท่านั้นที่ค่อนข้างทำให้ข้าพอใจ!”
“ไสหัวไป….ไสหัวกลับไปในมิติพันธสัญญาเสีย!”
“ไม่! ข้าจะยกเลิกพันธสัญญากับเจ้า”
มู่เฉียนซีรู้สึกว่าเจ้าชีซิงนี้สามารถว่าร้ายแก่ผู้อื่นได้เสียยิ่งกว่าอาถิง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเจ้าตะกละจวินโกรธเสียจนเป็นเช่นนี้
“หนุ่มน้อย อย่าได้ใจร้อนไปนัก การเป็นนักปรุงยาผู้หนึ่งมีใจร้อนเช่นนี้ใช้ไม่ได้ เจ้านั้นแย่ก็แย่ไปเสียหน่อย แต่ทว่าข้าจะสั่งสอนเจ้าให้ดีเอง”
“ไสหัวไป! ไสหัวไปซะ!”
มู่เฉียนซีต้องเข้าไปไกล่เกลี่ย “เจ้าตะกละจวิน ยาที่เจ้าปรุงออกมาหม้อนี้ยังไม่พอ! พวกเราต้องบุกฝ่าเข้าไป ต้องสกัดยาออกมาอีกถึงจะได้!”
“หากข้ายังสกัดยาต่อไปอีก ก็จะถูกเจ้าหมอนี่ทำให้โกรธตาย!” จวินโม่ซีกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีนัก
“ตอนนี้การทำลายหุบเขาหมอเทวดาเป็นเรื่องเร่งด่วน การเลี้ยงฉลองเองก็เร่
