้า!” แววตาของจวินโม่ซีตอนนี้โศกเศร้าเสียใจเป็นอย่างยิ่ง
ถึงแม้ว่าเขาจะอึดอัดใจ และทะเลาะเบาะแว้งกัน แต่เขาก็ยังเชื่อฟัง ไม่นานนักก็ให้หม้อชีชิงซวนเอาของเหล่านั้นออกมา
“สมุนไพรวิญญาณเต็มไปหมด!”
มิน่าล่ะ การดำรงอยู่ของมันถึงสามารถควบคุมค่ายกลใหญ่อย่างภูเขาโอสถนั้นได้
ดวงตาของมู่เฉียนซีเปล่งประกายขึ้น และได้หยิบสมุนไพรในกองนั้นขึ้นมาสองชนิด
“นึกไม่ถึงว่าสมุนไพรสองชนิดที่ช่วยเสริมยาหยินหยางก็มีอยู่ในนี้ด้วย ช่างดียิ่งนัก!”
นางเอาแค่สองชนิด อย่างอื่นไม่แตะต้องแม้แต่น้อย!
จวินโม่ซีกล่าว “สาวน้อย ที่ผ่านมาเจ้าใช้อำนาจบาตรใหญ่มาตลอดไม่ใช่เหรอ เห็นสมุนไพรวิญญาณมากมายไม่ได้ก็แย่งชิงไปจนเกลี้ยง เหตุใดตอนนี้ถึงไม่กวาดไปให้เกลี้ยงเหมือนตอนนั้นที่เจ้ากวาดเอาสมุนไพรในสวนข้าไปล่ะ”
มู่เฉียนซีกล่าว “นี่ไม่ใช่เพราะข้าเห็นว่าเจ้าอึดอัดใจหรอกเหรอ ข้าถึงใจดีเหลือสมุนไพรเหล่านี้เอาไว้ให้เจ้า ไม่ปล้นเจ้าน่ะ!”
“เจ้าก็รู้ว่าข้าอึดอัดใจ แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่ขวางเอาไว้ล่ะ อีกทั้งยังเอาข้ามาขายอีก ในเมื่อเจ้าเอาข้ามาขายเช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจข้าแล้ว อยากได้สิ่งใดก็เอาไปเลย!” ถึงแม้ว่าจวินโม่ซีจะเจ็บใจ แต่สิ่งเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่นางต้องการมาก
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่จำเป็น เจ้าเก็บเอาไว้เถอะ!”
“ขอรับ ท่านผู้ยิ่งใหญ่!” หม้อชีชิงซวนเก็บสมุนไพรเหล่านี้อย่างเชื่อฟัง
จวินโม่ซีรู้สึกปวดใจมาก “นี่ตกลงว่าข้าเป็นเจ้านา
