วจะเกิดเรื่องขึ้นกับหม้อพิษสามอสูร!”
นางได้รับปากกับตาเฒ่าประหลาดเอาไว้แล้วว่าจะต้องทำให้หม้อพิษสามอสูรกลับมามีอิสระดังเดิมให้ได้
ทว่า หากหม้อพิษสามอสูรถูกทำลายไปพร้อมกับท่านผู้เฒ่า เช่นนั้นหน้าที่ของนางที่ได้รับปากมาก็จะทำไม่สำเร็จ และนางก็ต้องรู้สึกผิด
ชิงมู่กล่าว “พวกเราไม่ใช่มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ทั่วไป ต่อให้บีบบังคับให้พวกเรายอมรับเป็นเจ้านาย คนเหล่านั้นก็ทำได้แค่ทำพันธสัญญาได้ในระดับต่ำเท่านั้น เมื่อถึงตอนนั้นนายท่านจัดการกับศัตรูได้อย่างเต็มที่ ส่วนเรื่องของหม้อพิษสามอสูรมอบให้เป็นหน้าที่ข้าจัดการก็ได้แล้ว”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “เช่นนั้นต้องรบกวนเจ้าแล้ว!”
มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าว “จวินโม่ซี พวกเราไปกันเถอะ!”
จวินโม่ซีนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมมุมหนึ่ง ปลายนิ้วมือวาดพื้นเป็นวงกลมวน ๆ ไป “ข้าโกรธมาก ข้าไม่อยากจะสนใจเจ้า!”
“อ้อ! ไม่อยากสนใจข้าอย่างนั้นเหรอ เช่นนั้นเลี้ยงฉลองหลังสงครามจบเจ้าไม่ต้องมานะ!”
กล่าวจบ มู่เฉียนซีก็เดินไป จวินโม่ซีตามไปทันที และกล่าวว่า “สาวน้อย รอข้าด้วยสิ!”
“เมื่อครู่ข้าก็แค่ล้อเจ้าเล่นเท่านั้น เจ้าอย่าคิดจริงสิ!”
“แล้วคืนเลี้ยงฉลอง เจ้าจะเตรียมของอร่อย ๆ อะไรเหรอ!”
หลังจากที่ตามไป จวินโม่ซีก็กลัดกลุ้มใจเป็นอย่างมาก เหตุใดเขาถึงได้ไร้ซึ่งจิตใจที่หยิ่งในศักดิ์ศรีได้ถึงเพียงนี้
ครั้นแล้วเขาก็ถูกซื้อด้วยงานเลี้ยงฉลอง สาวน้อยผู้นี้ขุดหลุมพรางเขาชัด ๆ!
