“ข้าไม่เอา!” ในใจของจวินโม่ซีกำลังปฏิเสธ
“สาวน้อย เจ้าเป็นโจรที่ชอบเอาแต่ของดี ๆ แย่งแต่ของดี ๆ มาโดยตลอด ตอนนี้ได้เจอกับหม้อยาเช่นนี้ เจ้าก็ต้องรีบคว้ามันสิ ข้าไม่มีทางแย่งชิงเจ้าเด็ดขาด!”
เห็น ๆ กันอยู่ว่าหม้อยานี้สมองมีปัญหาเป็นอย่างมาก หากทำพันธสัญญาด้วยจะไม่รำคาญตายเหรอ
มู่เฉียนซีกล่าว “หม้อยาดี ๆ ข้ามีตั้งสองหม้อแล้ว!”
“ของดีเช่นนี้มีเพิ่มอีกหน่อยไม่นับว่าเยอะ สามหม้อก็ไม่เยอะ!”
ทันใดนั้นชีชิงจึงตัดสินใจและกล่าวว่า “ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านอยากจะให้ข้าทำพันธสัญญากับเขามากใช่หรือไม่!”
“เจ้าก็นับว่าฉลาดเหมือนกันนะ!” มู่เฉียนซีกล่าว
“ตราบใดที่ข้าได้ทำพันธสัญญากับเจ้าหมอนี่ ต่อไปข้าก็จะไม่มีทางให้ชายใดเข้าใกล้เขาเด็ดขาด……”
“อ้อ! ไม่ใช่สิ จะไม่ให้หญิงใดเข้าใกล้ จะปกป้องความบริสุทธิ์ของเขา ไม่ให้ปล่อยให้เขาไปก่อเรื่องวุ่นวาย และจะไม่ให้เขาสวมเขาให้ท่านเด็ดขาด แล้วก็……”
มู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีก็รู้สึกไม่พอใจขึ้น ส่วนชิงมู่ก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก!
“เมื่อก่อนฝ่าบาทได้ชื่นชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ก็เลยมอบชีชิงให้นางไป จากนั้นก็ไม่ให้ชายใดยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงของฝ่าบาท จนกว่าฝ่าบาทจะเบื่อหน่าย ดังนั้นชีชิงก็เลยเข้าใจผิดไป”
มู่เฉียนซีกล่าว “ที่แท้เจ้านายเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีนี่เอง ลูกน้องถึงได้เป็นเช่นนี้ โชคดีที่ชิงมู่ไม่ได้ถูกสั่งให้ไปทำเรื่องเช่นนั้น”
“ข้าไม่เอานะ พระเจ้าช่วย สาวน้อย
