ทว่า ไม่ว่าพวกเขาจะทุ่มเทพลังโจมตีเพียงใดก็ไม่สามารถโจมตีให้พังทลายลงได้ พวกเขาลองทำทุกวิถีทางแล้ว!
“เกิดอันใดกับหุบเขาหมอเทวดานี้กันแน่?”
“นึกไม่ถึงว่าพวกมันจะมีค่ายกลป้องกันที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ช่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ!”
“ทั่วทั้งแดนใต้เกรงว่าจะไม่มีค่ายกลป้องกันของสำนักใดที่สามารถเทียบกับของหุบเขาหมอเทวดานี้ได้แล้ว”
“……”
คนที่โจมตีหุบเขาหมอเทวดาเหล่านั้นถูกค่ายกลป้องกันนี้ขวางเอาไว้แล้ว
จวินโม่ซีก็กลัดกลุ้มใจขึ้นแล้ว “อาการบาดเจ็บของข้าหายดีแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะยังทำลายค่ายกลป้องกันนั้นไม่ได้อีก พลังของพวกคนเหล่านี้อ่อนแอเกินไปแล้วกระมัง!”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วพลางกล่าว “ไม่ใช่อ่อนแอเกินไปหรอก แต่ค่ายกลป้องกันนี้แข็งแกร่งมากไปต่างหาก ดูท่าต้องคิดหาทางทำให้ค่ายกลนั้นอ่อนแอลงไปจากด้านในนี้ให้ได้ เช่นนี้ถึงจะสามารถทำให้คนพวกนั้นบุกเข้ามาได้”
“มิเช่นนั้นต่อให้พวกเขาโจมตีเป็นเดือน ๆ ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดใดหรอก อีกอย่างเกรงว่าพวกเขาจะถอดใจไป แผนการครั้งนี้ก็ต้องคว้าน้ำเหลวแล้ว คิดอยากจะหาโอกาสทองเช่นนี้ก็คงจะยากแล้ว”
จวินโม่ซีกล่าว “จำเป็นต้องคิดหาวิธี!”
ท่านผู้เฒ่าแห่งหุบเขาหมอเทวดารู้สึกดีอกดีใจเป็นอย่างมาก เพราะเขานั้นแน่ใจว่ากลีบบุปผานั้นเป็นมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ ผู้พิทักษ์นิรันดร์จริง ๆ
ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวเดียว แต่เศษเสี้ยวของมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ล้
