ดูเหมือนว่าข้าจะพลาดเรื่องสนุก ๆ ไปใช่หรือไม่ เจ้ารีบบอกข้ามาเดี๋ยวนี้นะ!”
“บัดซบยิ่งนัก! ข้าหมดสติไปได้ยังไงนะ!” เขากล่าวอย่างกลัดกลุ้มใจเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีกล่าว “เห็นแก่ที่เจ้าได้รับบาดเจ็บ ข้าเล่าให้เจ้าฟังก็ได้……”
“ฮ่าฮ่าฮ่า!” มู่เฉียนซีเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟังอย่างละเอียดยิบ จวินโม่ซีหัวเราะชอบใจจนน้ำตาแทบไหล
“ตาเฒ่านั่นต้องกระอักเลือดเป็นแน่ นึกไม่ถึงว่าบอกความจริงไปเช่นนั้นแล้วตาเฒ่านั่นยังไม่เชื่อเขาอีก”
“สาวน้อย เจ้าก็ใจร้ายใจดำจริง ๆ เล่าเรื่องนั้นออกไปก่อน ทำให้ผู้เฒ่าแห่งหุบเขาหมอเทวดาไม่เชื่อหัวหน้าหุบเขาซือคง ดังนั้นไม่ว่าซือคงเลี่ยวเล่าความจริงเช่นไรก็ไม่มีใครเชื่อเขาหรอก”
“เจ้าหัวหน้าหุบเขาซือคงนั่นเมื่อเทียบกับสาวน้อยใจร้ายใจดำอย่างเจ้าแล้ว มันคนละระดับกันเลย สมควรแล้วที่ถูกฆ่าตายไปด้วยความกล้ำกลืนเช่นนั้น!”
จวินโม่ซีสามารถจินตนาการได้ ตอนนั้นซือคงเลี่ยวคงจะแสดงสีหน้าท่าทางที่ยอดเยี่ยมออกมาเป็นแน่
จวินโม่ซีกล่าว “แล้วร่างของชิงอิ่ง เจ้าเอาไว้ในมิติจะไม่มีปัญหาจริง ๆ เหรอ?”
“ชิงอิ่งก็แค่หลับไปเท่านั้น ตื่นขึ้นเขาก็หายแล้ว ให้เขานอนอยู่ในมิติก่อนเถอะ!”
“เจ้าหมอนี่ก็จริง ๆ เลย หากเขาไม่หลับไป ก็คงจะจัดการกับเจ้านั่นได้นานแล้ว แต่ถ้าเกิดจัดการไปตอนนั้นก็คงจะไม่มีละครดี ๆ เช่นนี้สินะ ฮ่าฮ่าฮ่า ซือคงเลี่ยวคงจะคิดไม่ถึงแน่ ๆ ว่าตัวเองจะมีวันนี้!” จวินโม่ซีอดหัวเรา
