ยัดแรงลงมาก”
ตูม ปัง ปัง!
เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ทว่า ยังไม่สามารถทำลายได้ มู่เฉียนซีก็กลัดกลุ้มใจขึ้นแล้ว “ค่ายกลป้องกันนี้ของหุบเขาหมอเทวดาแข็งกว่ากระดองเต่าซะอีก หากพวกเขาโจมตีเข้ามาไม่ได้ เกรงว่าแผนของพวกเราจะไม่สำเร็จ!”
จวินโม่ซีกล่าว “ค่ายกลป้องกันหุบเขานี้แข็งแกร่งอย่างไร้เหตุผลจริง ๆ ไม่เหมือนกับสำนักระดับสองจะสามารถตั้งขึ้นมาได้”
“เจ้ารักษาตัวก่อนเถอะ เรื่องอื่นค่อยว่ากันหลังจากนี้!”
หลังจากที่เสริมค่ายกลป้องกันให้มั่นคงเสร็จ ท่านผู้เฒ่าแห่งหุบเขาหมอเทวดาก็ได้มาหามู่เฉียนซี
ปลอบขวัญจวินโม่ซี จากนั้นก็ให้เม็ดยารักษาอาการบาดเจ็บกับจวินโม่ซีไม่น้อย
เขากล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ลำบากเจ้าแล้ว!”
จวินโม่ซียิ้มมุมปากเล็กน้อย “เพื่อปกป้องศิษย์น้องแล้ว บาดเจ็บแค่นี้ไม่เป็นไรเลยขอรับ”
จากนั้นท่านผู้เฒ่าแห่งหุบเขาหมอเทวดาก็หันไปที่มู่เฉียนซี “มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นั่นอยู่ที่เจ้าใช่หรือไม่! ให้ข้าดูหน่อยว่าตกลงมันคือสิ่งใดกันแน่”
“เจ้าค่ะ!” มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว
จากนั้นก็ได้เอากลีบดอกบัวหงษ์ผลึกใสสีฟ้าออกมาอย่างประณีต เมื่อเห็นมู่เฉียนซีเอามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ออกมาโดยไร้ซึ่งความลังเลเช่นนี้แล้ว ท่านผู้เฒ่าแห่งหุบเขาหมอเทวดาก็ไม่สงสัยในความซื่อสัตย์ที่ศิษย์สายตรงผู้นี้มีต่อเขาแล้ว
สามารถต้านทานต่อความดึงดูดใจของมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ได้ เอาออกมาด้วยความใจกว้าง นี่เป็นศิษย
