มุมปากของมู่เฉียนซียกขึ้นเล็กน้อย “หัวหน้าหุบเขาซือคง ที่จริงเจ้าก็เดาไม่ผิด ข้านั้นคือมู่เฉียนซี”
นางมองเขาอย่างเย็นชาพลางกล่าว “เดิมทีข้าไม่ได้อยากให้เจ้าตายเร็วขนาดนี้ แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะลงมือที่นี่ จึงต้องฆ่าเจ้าก่อนเสียแล้ว”
“มู่เฉียนซี เจ้า… เจ้าจะทําอะไรกันแน่?” เขาเดาเจตนาที่มู่เฉียนซีทำเช่นนี้ไม่ออกเลย!
จวินโม่ซียิ้มพลางกล่าว “ซือคงเลี่ยว เจ้าคงเดาไม่ออกว่าข้าเป็นใครกระมัง!”
“เจ้า… เจ้าเป็นใคร…”
จวินโม่ซีกล่าวอย่างช้า ๆ ว่า “ข้าแซ่จวิน!”
“จวิน… เจ้าคือเจ้าหนูตระกูลจวินนั่น!”
เจ้าเด็กนี่ถูกตามล่ามาหลายครั้ง ไม่เพียงแต่ยังมีชีวิตอยู่ แต่กลับยังได้อยู่กับมู่เฉียนซีอีกด้วย
“พวกเจ้า… พวกเจ้าจะทําอะไรกันแน่?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ง่ายมาก เพียงแค่ทําลายหุบเขาหมอเทวดาของเจ้าอย่างถึงที่สุด”
จวินโม่ซีกล่าว “หุบเขาหมอเทวดาของพวกเจ้าได้ตามล่าข้ามาหลายปี ทําให้ข้ากินไม่อร่อยอยู่ไม่สบาย ไม่มีอาหารอร่อย ๆ ทําได้เพียงแทะเม็ดยาไปวัน ๆ เท่านั้น เจ้าคิดหรือว่าข้าจะอารมณ์ดีถึงขนาดที่จะไม่แก้แค้นได้?”
“แต่… พวกเจ้าไม่จําเป็นต้องทําเช่นนี้เพื่อแก้แค้น อย่างไรเสียเจ้า…”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าพูดมากเกินไป! จงกอดความสงสัยเหล่านี้ไว้และไปลงนรกซะ!”
การโจมตีที่รุนแรงของชิงอิ่ง สังหาร!
หัวหน้าหุบเขาซือคงเองก็ไม่ได้จะจัดการได้ง่าย ๆ เช่นนั้น เขาขบฟันแน่นแล้วกล่าวว่า “ไม่ว่าอย่างไร
