็นเช่นไร?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา
หัวหน้าหุบเขาซือคงกล่าว “นี่เจ้าบ้าไปแล้วเหรอ เพื่อคนที่ไม่รู้จักคนเดียว เจ้าถึงกับต้องทำเรื่องบ้า ๆ เช่นนี้เลยเหรอ”
“หึ หึ หึ!” ทันใดนั้นเสียงหัวเราะเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
โม่จิ่นก้าวเดินออกมา บนใบหน้าอันหล่อเหลานั้นยังคงดูสดใสอยู่ ทว่า พลังกลับไม่ได้อ่อนแอเลย
“ตอนที่พวกข้ามาร่วมภารกิจในครั้งนี้ พวกข้าก็ได้นำยาพิษของท่านหัวหน้าหอมาด้วยไม่น้อย ถึงแม้ว่าจำนวนจะไม่มากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยพิษ พวกเจ้าอยากจะลองดูไหมล่ะ”
สามารถทำให้ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยพิษ นี่ยังไม่เรียกว่ามากอย่างนั้นเหรอ
มุมปากของทุกคนต่างกระตุกขึ้น ด้วยชื่อเสียงของหอหมอปีศาจในตอนนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าประเมินพิษของหอหมอปีศาจต่ำเลย
คนเหล่านี้ต่างก็ตกใจและสงบสติอารมณ์ลง
หากทุกทางล้วนแต่เป็นความตาย แต่การโดนยาพิษตายนั้น มันยิ่งทรมานมากกว่า
“แล้วตอนนี้จะทำเช่นไรดี?”
ไม่กล้าฆ่าคนผู้นั้น ประตูนั้นก็ไม่กล้าเดินผ่าน หรือว่าพวกเขาจะต้องถูกขังในที่แห่งนี้ไปตลอดชีวิต
“สาวน้อย เป็นเจ้าแล้ว เจ้าน่าสนใจมาก ที่รักของข้าน่าจะอยากเจอเจ้ามากแล้วสิ”
เสียงเสียงหนึ่งดังก้องขึ้น และโจมตีไปที่มู่เฉียนซี
หอฉงโหลวบนเมฆาอุทานด้วยความตกใจ “นายท่าน ระวัง มิติกักขัง!”
“นายท่าน……”
“เฉียน!”
“สาวน้อย!”
“นายท่าน!”
เสียงตกใจดังขึ้นทีละคน มู่เฉียนซีถูกขังเอาไว้ในมิติมิติหนึ่ง จากนั้นก็ถูกลากไป!
ตูม!
