ที่ว่างเปล่าแห่งหนึ่ง
คนของกลุ่มพันธมิตรร้อยสำนักใหญ่ที่เข้าไปในหอศิลา นอกจากผู้ที่ได้ตายไปแล้ว คนที่เหลืออยู่ก็ล้วนแต่มารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้
จำนวนคนกลับสูญสิ้นไปมากกว่าครึ่ง
เจ้าสำนักเฟินกล่าวขึ้น “ทุกท่านได้อะไรมาบ้างหรือไม่?”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตอนนี้มิใช่เวลาที่จะมาสนใจเรื่องหินแห่งมิติแล้ว ถ้าหากว่าพวกเราตายกันอยู่ที่นี่ ถึงต่อให้ได้หินแห่งมิติมาจำนวนมากมายกว่านี้ ก็ไม่สามารถที่จะซ่อมแซมค่ายกลมิติส่งตัวระยะไกลได้!”
“สาวน้อยผู้นี้ช่างไร้มารยาทเกินไปแล้วกระมัง! ถือว่าตนเองเป็นศิษย์คนสนิทของผู้เฒ่าหมอเทวดา เลยกลับกล้าพูดจาเช่นนี้กับท่านหัวหน้าสำนัก”
“ที่แห่งนี้ไร้ซึ่งอันตราย พักผ่อนเสียก่อน แค่ถามว่าได้อะไรมาบ้างหรือไม่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ผิดอะไรกระมัง!”
“…….”
คำพูดของมู่เฉียนซีก่อให้เกิดความไม่พอใจจากแต่ละกลุ่มกองกำลัง
เจ้าสำนักเฟินกล่าว “สาวน้อยพูดมิผิด สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คืออกไปจากที่นี่! แต่ว่า…..”
แล้วจะออกไปข้างนอกได้อย่างไรกัน? ใบหน้าของทุกคนล้วนมีสีหน้าที่สับสน!
“หึหึหึ! การละเล่นได้เริ่มขึ้นแล้ว ส่งของเล่นเล็กๆน้อยไปเล่นกับพวกมันก่อน” เสียงอันชั่วร้ายในความมืดเสียงหนึ่งได้กล่าวขึ้น
“ที่รัก เจ้าว่าพวกนั้นจะเป็นฝ่ายชนะ หรือของเล่นน้อยๆจะเป็นฝ่ายชนะ?”
ไม่มีใครสนใจเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ และดูเหมือนว่าจะมีเจ้าหมอนี่เพียงคนเดียวที่กำลังพูดกล่าวอยู่กับตัวเอ
