กับผลึกราชาอัคคีด้วยความโลภ มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าได้ซ่อมแซมกลับสู่สภาพเดิมแล้ว อีกอย่างเจ้าก็เป็นแค่กระบี่เล่มหนึ่ง ต่อให้เจ้าอยากจะกลืนกินไขกระดูกราชาอัคคีมากเพียงใด เจ้าก็ไม่อาจกลืนกินมันเข้าไปได้หรอก!”
ทว่า กระบี่มังกรเพลิงยังคงพัวพันอยู่ที่ผลึกราชาอัคคีนั้นไม่เลิก ดูเหมือนว่าหากมู่เฉียนซีไม่เอาเจ้าผลึกราชาอัคคีนี้กลับไป มันก็จะไม่ไปไหนทั้งสิ้น
“เจ้าผู้หญิงโง่!” แสงสีเขียวอ่อนแสงหนึ่งได้สว่างวาบขึ้น และอาถิงก็ได้ปรากฏตัวต่อหน้ามู่เฉียนซี
“ไขกระดูกราชาอัคคีนี้มีประโยชน์ต่อเจ้ามากนะ คิดหาวิธีเอามันกลับไปเถอะ!” อาถิงกล่าว
“ไขกระดูกราชาอัคคี พลังธาตุอัคคีที่น่าเกรงกลัวเช่นนี้ไม่สามารถนำมาใช้เป็นยาได้ กระบี่มังกรเพลิงก็ซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว หากข้าเอามันไป มันยังจะมีประโยชน์อยู่อีกเหรอ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือรีบคิดหาทางขึ้นไปจากที่นี่ดีกว่า มิเช่นนั้นพวกจวินโม่ซีจะเป็นกังวลเอาได้!”
อาถิงกล่าว “เจ้าพูดถูก ถึงแม้ว่าผลึกราชาอัคคีจะเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของธาตุอัคคี แต่วัตถุศักดิ์สิทธิ์นี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถแบกรับได้ มันสามารถช่วยเจ้าฟื้นฟูวิญญาณกระบี่ของกระบี่มังกรเพลิงได้นะ!”
“วิญญาณกระบี่เหรอ แต่ตอนนี้แม้แต่เงาของวิญญาณกระบี่ก็ยังไม่เห็นเลย”
“ตัวกระบี่ยังได้รับบาดเจ็บถึงเพียงนี้ วิญญาณกระบี่ก็คงไม่ได้ดีไปกว่านี้หรอก หากเจ้าหาวิญญาณกระบี่ของกระบี่มังกรเพลิงเจอก่อน
