ทางมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “พลังความสามารถของศิษย์น้องไม่สูง ให้ข้าพาเจ้าลงไปดีหรือไม่?”
จวินโม่ซียืนอยู่ที่ข้างกายของมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “ถ้าหากสาวน้อยจะลงไปก็จะเป็นข้าที่พานางลงไป เจ้านับเป็นศิษย์พี่อาจารย์ใดกัน!”
สีหน้าของซือคงชัวหม่นคล้ำ เขาสงสัยว่าการลอบทำร้ายเมื่อครั้งก่อนหน้านี้จะต้องเป็นจวินโม่ซีที่อยู่ภายในร่วมมือกับโม่จิ่นที่เป็นคนด้านนอกอย่างแน่แท้
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่ต้องหรอก ข้าสามารถลงไปเองได้!”
เมื่อเงาร่างสีม่วงนั้นขยับตัว มู่เฉียนซีก็ลงไปยืนอยู่บนเกาะหินลอยได้เหมือนดั่งมีปีกอันเบาบาง
ถึงแม้ว่าจะมีพลังความสามารถเพียงระดับจักรพรรดิ แต่นางกลับสามารถกระโดดลงไปจากที่สูงโดยควบคุมพลังวิญญาณได้อย่างงดงามและไม่ทำให้ตนเองได้รับบาดเจ็บ
“ข้าก็จะลงไปด้วย!” จวินโม่ซีกระโดดตามลงไป
หัวหน้าหุบเขาซือคงกล่าว “พวกเราไปกัน!”
ฟึบ ฟึบ ฟึบ!
แต่ละคนนั้นได้กระโดดลงไป แต่เมื่อซือคงชัวได้เห็นหุบเหวลึกที่มืดมิดก็ทำให้เขาตกใจเสียจนขาอ่อนและร้องเสียงหลงออกมา
“อ๊าก!”
โชคดีที่บิดาของเขานั้นตาไวมือเร็วจับเขาเอาไว้ได้ทัน นั่นจึงทำให้เขาไม่ร่วงลงไป
ซือคงชัวกล่าว “ข้างล่างนั่น น่ากลัวยิ่งนัก ถ้าหากว่าร่วงลงไป…..”
ร่วงลงไป? ซือคงชัวนึกอะไรได้ขึ้นมา?
สายตาของเขาฉายประกายอันเย็นวาบออกมา พลังความสามารถเขาไม่สู้เจ้าหมอนั่น แต่ถ้าหากว่าเจ้าหมอนั่นร่วงลงไปละก็ เกรงว่าคงจะไม่มีผู้ใดที่สามารถจะช่วยเขาได้แล้วกระมั
