นหัวหน้านักปรุงยาจวิน ถูกองครักษ์ชิงอิ่งไล่ออกมาแล้วเหรอ”
จวินโม่ซีบ่น “เจ้าท่อนไม้นั่นจะทำอะไร ข้าเป็นถึงนักปรุงยา สามารถดูแลสาวน้อยได้ เขาเป็นแค่เจ้าท่อนไม้แล้วยังจะเตะข้าออกมาอีก เขาจะเข้าใจอะไรล่ะ”
โม่จิ่นกล่าว “ข้าว่าองครักษ์ชิงอิ่งต้องอิจฉาท่านเป็นแน่ ท่านกับนายท่านอยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกันตลอดเวลาที่หุบเขาหมอเทวดา แต่เขากลับเหมือนถูกทิ้งซะอย่างนั้น”
มุมปากของจวินโม่ซีกระตุกเล็กน้อย “อิจฉา! เป็นไปได้ยังไง! หากเจ้าท่อนไม้นั่นอิจฉา เกรงว่าวันพรุ่งพระอาทิตย์คงจะขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วล่ะ”
วันต่อมา อาการของทุกคนก็ดีขึ้นมาไม่น้อยแล้ว เจ้าสำนักเฝิน และคนจำนวนไม่น้อยต่างก็พากันมาขอบคุณมู่เฉียนซี พวกเขากล่าวด้วยความสงสัยว่า “สาวน้อย เมื่อคืนเจ้าทำได้อย่างไรกัน หรือเป็นเพราะกระบี่เล่มนั้นใช่หรือไม่?”
