นั้นกระอักเลือดออกมา
“เหตุใดท่านผู้เฒ่าต้องให้พวกเราลองพิษด้วย พวกเราเป็นถึงนักปรุงยาแห่งหุบเขาหมอเทวดานะ!”
“นั่นน่ะสิ เพราะเหตุใดกัน พวกเราเป็นนักปรุงยาของหุบเขาหมอเทวดา แต่ไหนแต่ไรมาเหยียดหยามการใช้พิษมาโดยตลอด เหตุใดการทดสอบรอบสุดท้ายถึงได้เป็นยาพิษเช่นนี้”
“……”
คนเหล่านี้บ้างก็ตายไปเพราะโดนพิษ บ้างก็เพราะโดนพิษและถูกคัดออก
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปอย่างช้า ๆ และยี่สิบคนก็ถูกส่งออกไปแล้ว
ท่านผู้เฒ่าแห่งหุบเขาหมอเทวดาเอ่ยปากกล่าวว่า “สามอสูร พอแล้ว! ควรจะจบได้แล้ว”
หม้อพิษสามอสูรได้ส่งคนอื่น ๆ ออกไป แต่สำหรับมู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีนั้น เขาส่งออกไปด้วยความจำใจจริง ๆ
“เด็กน้อย หรือว่าพวกเจ้าจะอยู่เป็นเพื่อนข้าที่นี่เป็นเช่นไร?”
มู่เฉียนซีกลอกตามองบนและกล่าวว่า “อยู่เป็นเพื่อนเจ้าเนี่ยนะ เจ้าอยู่ลึกและมืดเช่นนี้ ใครอยากจะอยู่ที่นี่กันล่ะ เจ้าคิดมากไปแล้ว”
“สาวน้อย เจ้ากล้าฝ่าฝืนข้าเหรอ เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะทำให้เจ้าตายแล้วเอาเจ้ามาอยู่เป็นเพื่อนข้าหรอกเหรอ” หม้อพิษสามอสูรกล่าว
“เจ้านี่ก็วิปริตเกินไปแล้ว คิดจะเอาข้าอยู่กับเจ้า เว้นเสียจากเจ้าจะยอมรับข้าเป็นนาย เช่นนี้ข้ายังพอจะเก็บเอามาคิดพินิจดู”
“สาวน้อย เจ้าใจกล้าไม่น้อยเลย นึกไม่ถึงว่าเจ้าอยากจะได้ข้า”
“หนึ่งในเก้าของมหาวัตถุเทพศักดิ์สิทธิ์ อยากจะได้เจ้า ก็เป็นสิ่งที่ควรคิดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?
“เด็กน้อยเอ๋ยเด็กน้อย มีใจกล้าก็ไม่ใช่เรื่องผิด
