ี้ก็มีประโยชน์แค่นี้ ไม่ให้เจ้าทำแล้วจะให้ใครทำล่ะ!”
จวินโม่ซีจนปัญญา สาวน้อยผู้นี้กำลังแก้เผ็ดคำพูดของเขาในวันนั้น
“ได้ ข้าจัดการก็ได้!”
ร่างในชุดขาวสะบัดดอกไม้กระจัดกระจายอยู่กลางอากาศด้วยท่วงท่าที่งดงามสมบูรณ์แบบราวกับเทพลงมาจุติก็มิปาน
ทว่า เมื่อทุกคนได้เห็นกับใบหน้าที่แสนธรรมดานั้นแล้ว ก็รู้สึกผิดหวังไปเล็กน้อย
ต่อให้งดงามมากว่านี้เพียงใด แต่หน้าตาไม่ให้ก็ไม่รู้สึกไม่ความงามอยู่ดี
กระบี่ยาวถูกชักออกมาจากฝัก ซิ้ง!
จวินโม่ซีร่ายเพลงกระบี่บนดอกไม้เหล่านี้ ชั่วครู่หนึ่งดอกไม้ที่สวยงามเหล่านี้ก็ได้กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“ข้าเห็นดอกไม้เหล่านี้แล้วรู้สึกขวางหูขวางตามาก หากมีใครเอาดอกไม้มาขวางหูขวางตาข้าอีก ส่งมามากเท่าไหร่ ข้าก็จะฟันมันทิ้งมากเท่านั้น!”
ทุกคนต่างก็ตกใจนิ่งอึ้งไป เจ้าเด็กผู้นี้ เจ้าเด็กผู้นี้กล้าฟันดอกไม้ที่นายน้อยส่งมา!
เขาหมายความว่าอย่างไร อยากจะแย่งชิงผู้หญิงกับนายน้อย ช่างกล้ายิ่งนัก
ซือคงชัวกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “มู่เฉียนโม่ บังอาจยิ่งนัก กล้าวางตัวเป็นศัตรูกับข้า อย่าคิดว่าเจ้าได้เลื่อนขั้นพลังวิญญาณขั้นมหาจักรพรรดิได้แล้วข้าจะรับมือกับเจ้าไม่ได้นะ”
จวินโม่ซีดึงดูดความเกลียดชังได้ไม่น้อยเลย และได้กลายเป็นโล่กำบังแล้ว
ซือคงชัวคิดหาวิธีรับมือกับจวินโม่ซี ในที่สุดมู่เฉียนซีก็มีเวลาฝึกบำเพ็ญอย่างสงบอยู่หลายวัน
ส่วนจวินโม่ซีก็ได้อยู่ในสภาพที่ตกนรกทั้งเป็นทุ
