ที่จริงแล้วในตอนที่ผู้ดูแลใหญ่เปิดกล่องยานั้นแล้วได้กลิ่นหอมของมัน เขาก็รู้สึกเสียใจภายหลังขึ้นมาทันที
ยาเม็ดหนึ่งที่ดีเช่นนี้มอบให้กับเจ้าคนไร้ค่าซือคง มันเป็นการสิ้นเปลืองเกินไปหรือไม่!
ควรไปขอคำชี้แนะจากท่านผู้เฒ่าก่อนสิถึงจะดี!
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “มีอะไรหรือผู้ดูแลใหญ่? รีบนำยาให้ท่านหัวหน้าหุบเขาลองเร็วเข้า”
ผู้ดูแลใหญ่รู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก เขามอบยาเม็ดนั้นให้แก่หัวหน้าหุบเขาซือคงอย่างจนปัญญา
ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว หากเขาจะกลับคำก็ไม่ได้! มิอาจที่จะกล่าวแล้วคืนคำได้!
เขามองไปที่มู่เฉียนซีอย่างจนปัญญา เด็กสาวกับเจ้าหนุ่มนี่ใจกว้างมากเกินไปหน่อย! ยาที่ดีเช่นนี้กลับเอามามอบให้ผู้อื่นส่งเดช
เขาเคยได้ยินมาตั้งแต่แรกแล้วว่าเพื่อที่จะได้ฝึกเรียน แม้แต่ยาเม็ดระดับที่เก้าพวกเขาก็สามารถยอมส่งมอบให้ได้ แต่ว่ายาเม็ดนี้มันล้ำค่ามากกว่ายาเม็ดระดับเก้ามากนัก มันเป็นถึงยอดแห่งยาในระดับเก้าเชียว!
ไม่รู้เป็นเพราะว่าอาจารย์ของพวกเขานั้นสั่งสอนมาให้เสียคน หรือเป็นตระกูลจินที่ใช้เงินดั่งดินทำให้พวกเขาเสียคน
ตระกูลจินอยู่ดีๆก็โดนกล่าวโทษไปเสียดื้อๆ
หลังจากที่หัวหน้าหุบเขาซือคงกินยานั้นเข้าไปแล้วก็รู้สึกสบายไปทั้งตัวขึ้นมา
เขากล่าวอย่างตื่นเต้น “ข้า….ข้ารู้สึกว่ามีพลังวิญญาณหมุนเวียนในเส้นเลือดลมแล้ว”
“ข้า…”
มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว “เช่นนั้นท่านหัวหน้าหุบเขาซือคงพักผ่อนให้ดีๆ ขอให้ท่านหายดีในเร็ว
