ึกหลอมยา ได้กลายเป็นวิชาบังคับของมู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีในหลายวันนี้ พวกเขาไม่รีบร้อนใจ กองกำลังระดับสองที่มีมานับพันปี ใช่ว่าจะทำลายกันง่าย ๆ เช่นนั้น
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าหาทางทำลายได้แล้ว”
จวินโม่ซีถามด้วยความแปลกใจว่า “ทางทำลาย ?”
“ความวุ่นวายภายใน! ทำให้พวกมันตีกันเอง จะทำให้พวกมันสูญเสียพลังไปไม่น้อย”
พวกเขาอยู่ที่หุบเขาหมอเทวดา นอกจากการฝึกบำเพ็ญแล้วก็ยังต้องสืบข่าว ที่นี่มีศิษย์มากมาย และรู้เรื่องราวไม่น้อยเลย
ทั้งหุบเขาหมอเทวดาได้แบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งคือหัวหน้าเก๋อ อีกฝ่ายหนึ่งก็คือหัวหน้าซือคงที่ถูกจิ่วเยี่ยโจมตีจนได้รับบาดเจ็บสาหัสจนตอนนี้อาการก็ยังไม่หายดี
คนนอกไม่รู้สึกอันใด แต่ศิษย์ภายในนั้นล้วนแต่รู้สึกว่าทั้งสองฝ่ายได้เปรียบเสมือนน้ำกับไฟไปแล้ว
ท่านผู้เฒ่าแห่งหุบเขาหมอเทวดาใจจดใจจ่ออยู่กับการบำเพ็ญและศึกษาการหลอมยา เพราะอายุขัยของตาเฒ่าผู้นี้เหลือไม่มากแล้ว
หากไม่สามารถหาทางเพิ่มอายุขัยได้ นั่นก็ยากที่จะหนีความตาย
ทว่า ตาเฒ่าผู้นี้ยังคงมีผลของการรักษาสมดุล มีเขาอยู่ ทั้งสองฝ่ายไม่กล้าลงมือตามอำเภอใจเด็ดขาด
“ฮิฮิฮิ! หากทำให้หมามันกัดกันเองได้ก็เยี่ยมไปเลย!” จวินโม่ซีหัวเราะชอบใจ
“ตอนนี้พลังทางฝ่ายหัวหน้าหุบเขาค่อนข้างอ่อนแอ พลังนั้นห่างชั้นกันมากเกินไปก็ไม่มีทางที่จะบอบช้ำไปทั้งสองฝ่าย เพราะฉะนั้นข้าวางแผนจะทำให้หัวหน้าซือคงฟื้นตัวขึ้น” มู่เฉียนซีกล่าว
“คนของเจ้
