ได้ถูกตึกโอสถส่งตัวออกมา แต่ที่ด้านนอกยังไม่พบเงาของจวินโม่ซี!
มู่เฉียนซีเกิดความสงสัยว่าเจ้าหมอนั่นได้เอาขนมติดตัวเข้าไปด้วย และคงไม่สนใจการสอบไปช่วงเวลาหนึ่ง
นางเดาไม่ผิดจริงๆ จวินโม่ซีได้พกขนมเข้าไปกินด้วยจำนวนไม่น้อย และได้กินจนอิ่มอยู่ในห้องปรุงยาที่เงียบสงบนั้น
โชคดีที่ตึกโอสถแห่งนี้ไม่มีเครื่องกลไกวิญญาณ มิเช่นนั้นแล้วอาจจะได้สู้ตายกับจวินโม่ซีก็ไม่แน่ เพราะมีผู้ที่ดูถูกการทดสอบของมัน
เมื่อเวลาผ่านไปช้าๆจวินโม่ซีก็ได้รู้ตัวขึ้นมา “ดูเหมือนว่าใกล้จะหมดเวลาแล้ว ข้าต้องรีบหน่อยแล้วมิเช่นนั้นก็จะตกรอบ”
นักปรุงยาจวินได้ปรุงยาเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วแล้วออกไปที่ด้านนอก จากนั้นก็ได้พบมู่เฉียนซีเข้า
“ดูเหมือนว่าครั้งนี้ข้าจะค่อนข้างช้านะ!”
มู่เฉียนซีแสยะมุมปาก “ถ้าหากว่าข้าช้ากว่าเจ้าที่ไปกินขนมอยู่ด้านในตั้งครึ่งวัน เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว”
ไม่นานนักรายชื่อผู้ผ่านการทดสอบก็ออกมา มู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีเป็นผู้ที่ขึ้นไปยังชั้นที่สามและทำการสอบจนสำเร็จสมบูรณ์ได้ แน่นอนว่าชื่อของพวกเขาจะต้องไปอยู่ในรายชื่อของผู้ที่สอบผ่าน
“นับแต่วันนี้ไป พวกเจ้าเป็นลูกศิษย์แห่งหุบเขาหมอเทวดา วันพรุ่งนี้ผู้อาวุโสแต่ละท่านของหุบเขาหมอเทวดาจะทำการคัดเลือกลูกศิษย์จากคนในบรรดาพวกเจ้า จงเตรียมตัวเสียให้ดี!”
“ขอรับ!”
หลังจากการสอบในครั้งนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว ก็ได้มีผู้ไปรายงานแก่ผู้เฒ่าแห่งหุบเขาหมอเทวดา
