ในวันแรกมู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีเลือกที่จะไม่เคลื่อนไหวแต่อย่างใด
จวินโม่ซีที่เป็นนักปรุงยาผู้หนึ่ง ในการทดสอบครั้งนี้เขาไม่เพียงแต่ไม่ไปเก็บสมุนไพรวิญญาณ แต่เขากลับไปจับกระต่ายกับไก่ป่าและสัตว์อื่นๆ ทั้งหมดซึ่งล้วนแต่เป็นสัตว์ที่สามารถนำมาปรุงอาหารได้และมีเนื้อนุ่มที่มีรสชาติโอชะ
แล้วจะจับเจ้าสัตว์พวกนั้นมาทำอะไรกันเล่า?
แน่นอนว่าเขานำพวกมันไปให้แก่สหายมู่เฉียนซีแล้วกล่าวขึ้นอย่างน่าสงสาร “ข้าหิวแล้ว! ของพวกนี้ข้าได้จัดการมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ช่วยย่างให้ข้า ช่วยย่างให้ข้า!”
มู่เฉียนซีกลอกตาขาวใส่เขา “รูปลักษณ์ของเจ้าธรรมดาเช่นนี้ แต่คิดที่จะใช้กลอุบายชายงามกับข้า เจ้าคิดว่ามันจะสำเร็จหรือ?”
“เช่นนั้นข้าจะถอนฤทธิ์ยาแปลงโฉมนี่เสีย แล้วใช้กลอุบายชายงามกับเจ้าเป็นเช่นไร?”
เพื่อการที่จะได้กินเนื้อย่างรสชาติดีสักคำ จวินโม่ก็ถือว่ายอมสู้ด้วยทุกสิ่งอย่าง
มู่เฉียนซีครุ่นคิดอยู่สักครู่ก็ยิ้มพร้อมกล่าว “ได้สิ!”
“เจ้าหาฟืนเอาเอง”
“แล้วก็ก่อไฟเอาเอง!”
“…….”
“เสร็จแล้ว ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว!”
เมื่อได้ยินเรื่องของกินอันโอชะ ความรวดเร็วของนักปรุงยาจวินโม่ซีนั้นก็มิต้องกล่าวถึงเชียว
ไม่นานนักทุกอย่างก็ได้ถูกเตรียมเอาไว้พร้อมสรรพ แม่ครัวใหญ่มู่จึงได้เริ่มลงมือ ทักษะในการปรุงอาหารที่เป็นเอกลักษณ์ได้ทำให้กลิ่นหอมของเนื้อย่างนั้นลอยไปไกลนับสิบลี้
ผู้เข้าร่วมการคัดเลือกทุกคนล้วนแต่นำอาหารแห้งติดตัวมาด
