งยาพิษเข้าเสียแล้วก็ยังไม่รู้เรื่อง
จวินโม่ซีกล่าว “อย่างไรเสียการวางยาพิษก็รวดเร็วที่สุด เจ้าพวกโง่เขลาพวกนี้กล้าที่จะมาแย่งของกินข้า สมน้ำหน้า!”
มู่เฉียนซีได้ถือขากระต่ายไปเสพสุขอยู่ที่ด้านข้างขาหนึ่ง นางกล่าวกับจวินโม่ซี “อย่าได้ไร้สาระมากความ รีบกินเสีย! กินเสร็จแล้วคืนนี้ก็ถึงเวลาออกล่า”
“วางใจได้ ข้ากินอิ่มแล้วอารมณ์ดี จะทำงานให้เต็มที่!”
เมื่อฉากแห่งค่ำคืนอันมืดมิดได้ลงมา เงาร่างทั้งสองก็ได้พุ่งตัวออกจากความมืด หนึ่งในนั้นมีผู้ที่ใส่ชุดสีขาว กระบองด้ามหนึ่งได้เคาะลงไป พวกศิษย์พี่ของหุบเขาหมอเทวดาแต่ละคนที่สวมใส่ชุดนักปรุงยานั้นได้ร่วงลงไปทีละคนๆ
แสงอันเย็นยะเยือกแสงหนึ่งได้แวบผ่านไป ที่บนคอของพวกเขาก็ได้ทิ้งร่องรอยที่เป็นรูเล็กๆเอาไว้ พวกเขาไม่มีสติเลยแม้แต่น้อยและได้ร่วงล้มลงไป
จวินโม่ซียิ้มพร้อมกล่าว “จัดการเรียบร้อย นี่ไม่ได้มีความท้าทายเลยแม้แต่น้อย!”
“รีบหาสมุนไพรวิญญาณเร็วเข้า!”
“รับทราบ!”
เพียงคืนเดียว มู่เฉียนซีกับจวินโม่ซีได้ลอบโจมตีปล้นชิงเหล่าศิษย์ที่หุบเขาหมอเทวดาได้ส่งเข้ามาไปทั้งหมด
ผลเก็บเกี่ยวที่ได้มานั้นก็ดีงามยิ่งนัก บัดนี้รวบรวมสมุนไพรวิญญาณได้สามสิบกว่าชนิดแล้ว
แต่เมื่อเหล่าศิษย์พี่พวกนั้นได้ฟื้นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็ได้พบว่าพวกเขานั้นถูกลอบโจมตีเสียแล้ว สมุนไพรวิญญาณที่แย่งชิงมาได้อย่างยากลำบากก็ไม่เหลือแล้ว พวกเขาจึงโกรธขึ้นมาในทันใด
“ใคร ใครกันที่กล้าลอ
