่นนกกระจอกรอโฉบรวบอยู่ด้านหลัง เมื่อไม่ทันได้ระวังก็ได้ถูกไม้กระบองของจวินโม่ซีเคาะเข้าเสีย
พวกมากเล่ห์เหลี่ยมที่ถูกเข้าปล้นพวกนั้นกล่าวขึ้นด้วยความตกใจ “พวกเจ้า….พวกเจ้ากลับกล้าลอบโจมตีศิษย์พี่…..”
“ลอบโจมตีแล้วไง? ชนะแล้วก็สิ้นเรื่อง!” จวินโม่ซีเก็บสมุนไพรวิญญาณเหล่านั้นขึ้นมา
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเราต้องการมันเลยขอเอาไปก่อน หากพวกเจ้าไม่ยอม สามารถสู้กับพวกเราได้!”
พวกเขาส่ายหน้า นางกล้าแม้แต่ที่จะโจมตีศิษย์พี่ของหุบเขาหมอเทวดา ส่วนเรื่องที่พวกเขาจะสู้นั้นลืมไปได้เลย!
หลังจากที่พวกเขาได้เก็บสมุนไพรวิญญาณส่วนที่มู่เฉียนซีและจวินโม่ซีไม่ต้องการ พวกเขาก็เตรียมที่จะจากไป แต่มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “พวกเจ้าหยุด!”
“พวกเจ้ายังต้องการอะไรอีก?”
“เอาใบรายการสมุนไพรของพวกเจ้ามาให้ข้าดู!”
“พวกเจ้าเอาไป!” ใบสมุนไพรของพวกเขาไม่มีประโยชน์อันใดต่อผู้อื่น ดังนั้นพวกเขาจึงให้ไปอย่างสบายใจ
มู่เฉียนซีมองดูใบกระดาษสมุนไพรแล้วก็เกิดปะทุไฟแห่งความโกรธขึ้นมา “ช่างดียิ่งนักเลยเชียว!”
ของคนอื่นๆนั้นอย่างมากที่สุดในใบนั้นมีเขียนเอาไว้ห้าชนิด แต่ของพวกเขานั้นกลับมากขั้นไปเป็นสิบเท่า นี่ถือว่าหุบเขาหมอเทวดาตั้งใจหาเรื่องให้ลำบากกัน ช่างทำมากเกินไปนัก
เมื่อเห็นมู่เฉียนซีโกรธเกรี้ยว พวกเขาเองก็หวั่นกลัวอยู่บ้าง
พวกเขากล่าวขึ้นด้วยเสียงอันเบา “พวกเรา….พวกเราไปได้หรือยัง?”
“ไป!”
จวินโม่ซีกล่าว “ในเมื่อหุบเขาหมอเทวด
