ราวความโชคร้ายของหุบเขาหมอเทวดา
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง อารองผู้นั้นที่เหี้ยมหาญของเจ้าได้ล้างบางกองกำลังผู้นำเจ็ดอสูรนั่นไป ซึ่งเป็นกองกำลังขั้นสำนักนิกายระดับสอง มิน่าละพวกหุบเขาหมอเทวดาถึงได้กลัวเสียจนเป็นเช่นนี้”
“แล้วเจ้าเล่า! ตอนนั้นเจ้าเกือบที่จะเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่หุบเขาหมอเทวดา และตอนนี้ยังกลับอยากที่จะแฝงตัวเข้าไป”
จวินโม่ซีกล่าว “เจ้าคิดว่าข้าจะโง่ถึงขั้นที่จะไปล้มลงในสถานที่เดิมถึงสองครั้งเชียวเหรอ?”
“นั่นมันก็พูดยาก!”
“ข้าว่าตอนนี้คนของหุบเขาหมอเทวดาคงอดไม่ได้ที่อยากจะฆ่าเจ้า ทำไมเจ้ายังทำตัวเป็นแกะไปเข้าปากเสืออีกเล่า! ที่จริงแล้วซุ่มรอเสียจนกว่าหอหมอปีศาจแข็งแกร่งขึ้นมาแล้วค่อยจัดการล้างบางพวกมันทีเดียวก็ได้แล้วนี่”
“เพราะว่าข้าไม่มีเวลามากมายให้สิ้นเปลืองไปกับหุบเขาหมอเทวดา เช่นนั้นแล้วจึงอยากที่จะหาวิธีการที่รวดเร็วที่สุด”
“เป็นเพราะอารองของเจ้า?”
“แน่นอน!”
“ข้าจะไป!”
“ข้าก็จะไปเช่นกัน!”
จวินโม่ซียิ้มแล้วกล่าว “เช่นนั้นก็ไปด้วยกัน! ทีนี้ข้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่จะไม่มีอะไรกินแล้ว”
มู่เฉียนซีแสยะมุมปากเล็กน้อย “จวินโม่ซี นี่เป็นการที่พวกเราจะแทรกซึมเข้าไปในฐานของศัตรู มิใช่การไปท่องเที่ยวช่วงใบไม้ผลิ”
“แทรกซึมเข้าไปในฐานของศัตรูก็มิอาจที่จะปล่อยให้ท้องของตนนั้นลำบากได้มิใช่หรือไง?” รอยยิ้มของจวินโม่ซีนั้นบ้าคลั่งยิ่งกว่าเก่า
มู่เฉียนซีได้มอบหมายให้ผู้ที่คอยหาข่า
