ัน!”
“ข้าห่อของกินไปด้วยบางส่วนได้ไหม?”
“ห่ออะไรกันเล่า? เดี๋ยวสักครู่พวกเราไปทวีปอวี้โจวแล้วได้พบกับนายน้อยจากตระกูลที่ร่ำรวยอันดับหนึ่ง จะให้เจ้ากินจนท้องแตกก็ไม่มีปัญหา”
จากทวีปอวี่โจวผ่านเครื่องส่งระยะไกลไปถึงทวีปอวี้โจวนั้นไม่ไกลเท่าไรนัก ในตอนนี้จินซ่านซ่านได้มารออยู่ที่ด้านหน้าของเครื่องส่งระยะไกลเป็นเวลานานแล้ว
มู่เฉียนซีมองเห็นเงาร่างที่ส่องแสงระยิบระยับได้ในทันใด แต่ทว่าจินซ่านซ่านั้นกลับมองหามู่เฉียนซีไม่พบ
“ทำไมหัวหน้ามู่ยังไม่มาอีก!”
เพี๊ยะ! มู่เฉียนซีตบไปที่ไหล่ของเขา
จินซ่านซ่านก็เกิดโมโหขึ้นมา “ใครวะ? ใครกล้าตีข้า?”
“ข้าเอง!” มู่เฉียนซีมองไปที่จินซ่านซ่านพร้อมกล่าว
“มู่… มู่…”
“หุบปาก ไปหาที่คุยกัน!”
จินซ่านซ่ายิ้มแล้วกล่าว “ข้านั้นได้สั่งอาหารชุดใหญ่ไว้ให้หัวหน้าตั้งแต่แรกแล้ว เพื่อที่จะต้อนรับการมาถึงอันยิ่งใหญ่ของหัวหน้า ท่านตามข้ามา!
เมื่อจวินโม่ซีได้ยินว่ามีอาหารมื้อใหญ่ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา เขาเดินตามก้นมู่เฉียนซีเพื่อห้อยสอยไปกินข้าว
ห้องอาหารส่วนตัวระดับจักรพรรดิของภัตตาคารจินอวี้ที่หรูหราที่สุดในทวีอวี้โจว โต๊ะทรงกลมขนาดใหญ่ภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยอาหารเลิศรสนานาชนิด
วัตถุดิบอาหารหายากนานาชนิดล้วนสามารถพบได้บนโต๊ะนั้น นี่มันเป็นเพราะเอาหยกวิญญาณใช้จ่ายไปอย่างมือเติบแน่นอนถึงได้มีอาหารเช่นนี้
ในตอนนี้จวินโม่ซีได้พุ่งเข้าไป ไม่เริ่มกินในตอนนี้แล้วจะร
