อาจารย์ใหญ่เหลยก็ดูออกว่าตอนนี้มู่เฉียนซีนั้นร้อนรนใจเป็นที่สุด ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว หลังจากที่มู่เฉียนซีกล่าวจบ เขาก็รีบส่งคนไปจัดการทันที
พวกเขายังมาไม่ถึงค่ายกลส่งตัวระยะไกล น่าจะยังไม่ได้ออกไปจากเหลยโจว หากพวกเขามีค่ายกลส่งตัวระยะไกลข้ามพรมแดนนั้นเองก็ว่าไปอย่าง……
“ทั่วทั้งดินแดนสี่ทิศ นอกจากหอฉงโหลวบนเมฆาแล้ว ไม่มีของสิ่งนั้นอยู่” จิ่วเยี่ยกล่าว
คำพูดของจิ่วเยี่ยทำให้มู่เฉียนซีสบายใจเป็นอย่างมาก
มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย ช่วยข้าหน่อย คนของตำหนักเป่ยหาน เว้นเสียจากอารองของข้าแล้ว คนอื่นจะมีชีวิตรอดกลับตำหนักเป่ยหานไม่ได้เด็ดขาด” ทันทีที่มู่เฉียนซีกล่าวจบ ดวงตาสีฟ้าอันเย็นยะเยือกคู่นั้นของจิ่วเยี่ยก็มองนางอย่างลึกซึ้ง
