ดูเหมือนว่าสัตว์ร้ายกลืนสวรรค์ตัวนี้จะกลืนกินมิติทั้งหมดไป พื้นที่ของมิติแห่งนี้เล็กลงไปเรื่อยๆ และในขณะเดียวกันพื้นที่ที่ให้พวกเขาอยู่นั้นก็น้อยลงไปเรื่อยเช่นกัน
เสี่ยวหงกล่าวขึ้น “นายท่าน หากให้เจ้าหมอนั่นกลืนกินเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ พวกเราเสร็จแน่”
ในตอนนี้เอง สัตว์ร้ายจอมกลืนกินก็ได้พุ่งเข้าไปทางชิงอิ่ง มันกัดขาของเขาเอาไว้
มู่เฉียนซีเป็นกังวลยิ่งนัก “ชิงอิ่ง…..”
สัตว์ร้ายกลืนสวรรค์นี้ มันจะกลืนกินทุกสิ่งอย่าง!
ถ้าหากว่าขาของชิงอิ่งได้รับบาดเจ็บเข้าละก็ นางนั้นไม่รู้เลยว่าจะสามารถรักษาเขาได้เช่นไร
แต่ที่สัตว์ร้ายกลืนสวรรค์ได้กัดขาของชิงอิ่งลงไปนั้น มันกลับกัดไม่เข้า!
นี่เป็นครั้งแรกที่มันได้พบเจอกับสิ่งที่มันไม่สามารถกลืนกินได้ และชิงอิ่งได้ซัดเข้าไปที่มันทันทีหนึ่งหมัด!
ปัง! สัตว์ร้ายกลืนสวรรค์ตัวนั้นได้ถูกซัดกระเด็นลอยออกไป
มู่เฉียนซีเองก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ชิงอิ่งไม่เป็นอะไรแล้วก็ดี
แต่ทว่าพื้นที่ในมิติที่พวกเขาอยู่นั้นได้เหลือน้อยลงไปทุกที มู่เฉียนซีมองไปที่สัตว์ร้ายกลืนสวรรค์ที่ดำสนิทตัวนั้น นางแอบกล่าวออกมา “พวกเจ้าชอบกลืนกินนักมิใช่เหรอ? เดี๋ยวจะให้พวกเจ้ากินให้พอ!”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ชิงอิ่ง เสี่ยวหง พวกเจ้ากันพวกมันเอาไว้”
มู่เฉียนซีได้หยิบเอาหม้อวิญญาณนิรันดร์ออกมา และได้นำสมุนไพรวิญญาณใส่ลงไปในนั้นอย่างมากมายในทีเดียว ไม่นานนัก มันก็สำเร็จออกมาเป็นเม็ดยา
มู่เฉียนซีได
