เจ้าสำนักหลัวน้ำตาคลอพลางมองไปที่มู่เฉียนซีราวกับว่านางได้ช่วยชีวิตเอาไว้ ใช่ พวกเจ้าไปสู้กันที่สนามรบโบราณจะดีกว่า อย่ามาสู้กันที่นี่เป็นอันขาด!
“เข้าไปในสนามรบโบราณ เจ้าต้องตาย!” หลิงกล่าวอย่างเย็นชา จากนั้นเขาก็นั่งลง
คำแนะนำของหลานสาวตนเอง เขาจะไม่หยุดไม่ได้
เฟิงอวิ๋นซิวก็รู้ว่าตอนนี้จำนวนคนของฝ่ายตรงข้ามนั้นแข็งแกร่งกว่าเขามาก หากมาเปลืองพลังที่นี่ นั่นเป็นสิ่งที่ไร้ความคิดสิ้นดี
อวี้จียิ้มพลางกล่าว “ความสามารถของน้องสาวไม่เลวเลย สามารถทำให้หลิงผู้ไร้ความปรานีกับนายน้อยอวิ๋นซิวผู้หยิ่งยโสเชื่อฟังได้”
“พูดมาก!”
อวี้จีคิดจะเบียดเบียนมู่เฉียนซีต่อ แต่สุดท้ายก็ตกใจสายตาอันเย็นยะเยือกของหลิงไม่กล้าพูดมาก
เฟิงอวิ๋นกล่าว “เปิดสนามรบโบราณที่ห้า พวกเราต้องการเข้าไปเดี๋ยวนี้”
เจ้าสำนักหลัวกล่าว “มีเวลาเตรียมพร้อมไม่เพียงพอ วันพรุ่งตอนฟ้ามืดถึงจะเปิดได้ ทำได้เพียงแค่รบกวนทุกท่านรออีกหนึ่งวัน ข้าได้เตรียมที่พักให้กับทุกท่านแล้ว”
ในขณะที่กล่าวคำนี้ออกมา เจ้าสำนักหลัวรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างยิ่ง
ราวกับว่ามีสิ่งของอันตรายสองอย่างวางอยู่ตรงหน้าเขา แค่แตะเพียงเล็กน้อยก็จะระเบิดออกมา จากนั้นเขาและสำนักหลัวเทียนก็จะแหลกสลายกลายเป็นผุยผงก็มิปาน
ความกังวลของเขานั้นมีมากเกินไป ถึงแม้ว่าหลิงจะเยือกเย็นไร้ความปรานี แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเป็นคนไร้เหตุผล
เฟิงอวิ๋นซิวก็ไม่มีความเห็นเช่นกัน เขากล่าว “วันพร
