ลาะกัน ท่านใจเย็นหน่อยสิ ใจเย็น…….
หลิงเลิกคิ้วขึ้น สายตาที่คมกริบนั้นมองผ่านไป เจ้าหมอนั่นนั่งอยู่กับเจ้า เจ้าจะให้ข้าที่เป็นอารองใจเย็นอยู่ได้อย่างไร
มู่เฉียนซีแสยะมุมปาก ข้ากับเฟิงอวิ๋นซิวไม่มีอะไรกันจริงๆ
พวกเขาทั้งสองอาหลานแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก เพียงแค่ใช้สายตาสื่อสารก็สามารถรู้ได้ถึงความคิดของอีกฝ่ายหนึ่งโดยที่ไม่มีใครล่วงรู้
ในที่สุดหลิงก็ได้เก็บจิตสังหารของเขากลับไป เมื่อครู่นี้เขาเสียสติไปอยู่บ้าง ถ้าหากว่าจิตสังหารนั้นได้ระเบิดออกมาเสียจนทำให้หลานสาวของตนตกใจกลัวก็คงจะไม่ดีนัก
การระเบิดจิตสังหารออกมาของหลิงนั้นเป็นเรื่องที่ประหลาดนัก และการเก็บเอาจิตสังหารนั้นกลับไปก็ประหลาดอีกเช่นกัน
หลิงกล่าวขึ้น “เฟิงอวิ๋นซิว พาคนของพวกเจ้าไสหัวออกไปจากที่นี่เสีย สนามรบโบราณแห่งที่ห้าในทวีปเหลยโจว พวกเราตำหนักเป่ยหานได้จองเอาไว้ก่อนแล้ว”
เสียงอันสง่างามของเฟิงอวิ๋นซิวได้ถูกส่งออกมา “สนามรบโบราณแห่งที่ห้าในทวีปเหลยโจวนั้นมิได้เป็นของตำหนักเป่ยหาน และดูเหมือนว่าผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายก็ไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้พวกเราออกจากที่แห่งนี้ไป”
“เจ้าไม่จากไป หรือว่าเจ้าอยากให้ข้าฆ่าเจ้าเลยในตอนนี้หรือ?” หลิงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว สายตาของเขานั้นเย็นยะเยือก
เขาอดทนมานานแล้ว!
“ถ้าหากผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายจะลงมือที่นี่ แน่นอนว่าอวิ๋นซิวนั้นจะร่วมเล่นเป็นเพื่อน!”
ทั้งสองนั้นกำลังจะลงมือต่อกัน แต่ทว่าเป้าหมายของทั้
