แม้ว่ามู่เฉียนซีจะสัญญาว่าจะช่วยเฟิงอวิ๋นซิว แต่มู่เฉียนซีก็ยังคงต้องออกไปสอบถามข่าวคราวของผู้อื่น และต้องแจ้งให้อาจารย์ใหญ่เหลยทราบ
มู่เฉียนซีกำลังจะออกไปก็ถูกเจ้าซวนอีขวางเอาไว้ “ระหว่างที่ร่างกายของนายท่านยังไม่หายดี เจ้าไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ถ้าไม่ออกไปจากที่นี่ แล้วข้าจะไปหาสมุนไพรให้เจ้านายของเจ้าได้อย่างไรเล่า? ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่กลับมาสะหน่อย”
“มีคนมากมายที่อยากจะฆ่าเจ้า เจ้าเป็นเพียงจักรพรรดิแห่งภูตตัวเล็กๆ สามารถกลับมาได้ก็แปลกแล้ว?”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “เช่นนั้นองครักษ์ซวนอี เจ้าไปกับข้าเอาไหม? เช่นนี้คงไม่มีผู้ใดแตะต้องข้าได้”
“เจ้าคิดง่ายเกินไปแล้ว! ข้าปกป้องก็แต่นายน้อยเท่านั้น!” พูดจบ เขาก็จากไป
เห็นได้ชัดว่านี้เป็นการส่งสัญญาณขอนายน้อยของพวกเขาแล้ว เฟิงอวิ๋นซิวกล่าวว่า “ไปเถอะ!”
“แต่ข้าต้องปกป้องนายน้อย ให้ซวนซานไปดีหรือไม่?”
“ข้าไม่มีอะไรร้ายแรงแล้ว เจ้าก็จะได้ไปสืบหาที่อยู่ของสนามรบโบราณอื่นๆพอดีด้วย” เฟิงอวิ๋นซิวกล่าว
“ขอรับ!”
มู่เฉียนซีพูดไปเรื่อยเช่นนี้ นางคาดไม่ถึงเลยว่าเฟิงอวิ๋นซิวจะให้ซวนอี ปกป้องนางและออกไปด้วยกันจริงๆ
ซวนอีไม่พอใจอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกว่าความแข็งแกร่งระดับเขาต้องมาปกป้องสาวน้อยผู้หนึ่ง ช่างไร้ประโยชน์นัก หลังจากออกไปมู่เฉียนซีก็ได้รู้ว่านี่เป็นเมืองโยวเฉิงซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่อันดับหนึ่งและอยู่ใกล้กับป่า
