เหลยหมิงได้พามู่เฉียนซีไปยังหน่วยสำนักปรุงยาของสำนักศึกษาอันดับหนึ่งแห่งทวีปเหลยโจว เมื่อผู้อาวุโสโม่เห็นเหลยหมิงพาสาวน้อยคนงามมาด้วยดวงตาของเขาก็เกิดประกายขึ้นมา เขายิ้มตาหยีและกล่าวขึ้น “ในที่สุดเจ้าก็ตาสว่างเสียที ข้านึกว่าเจ้าจะเอาอย่างอาจารย์เจ้าที่ครองความโสดไปตลอดชีวิต!”
สีหน้าของเหลยหมิงเปลี่ยนเป็นหม่นคล้ำโดยพลัน เขากล่าวขึ้นอย่าเคร่งขรึม “ผู้อาวุโสโม่ ผู้นี้คือมู่เฉียนซี ผู้ที่ท่านต้องการจะพบ”
“ผู้ที่ข้าต้องการพบ!” ผู้อาวุโสโม่ตะลึงงัน
“ผู้ที่เอาใบยาใบนั้นให้?” คนที่เขาอยากที่จะพบในช่วงนี้มีแต่เพียงคนผู้นี้ผู้เดียวเท่านั้น
แต่ผู้ที่สามารถออกใบยาเช่นนั้น กลับเป็นสาวน้อยผู้นี้ มันช่างน่าเหลือเชื่อเสียจริง
ผู้อาวุโสโม่กล่าว “สาวน้อย ในใบสั่งยานี้มีสมุนไพรวิญญาณบางอย่างที่แม้แต่ข้าก็ยังไม่เคยพบเห็นมาก่อน เจ้าจงบอกข้าหน่อยว่าพวกมันนั้นมีประโยชน์เช่นไร ?”
เมื่อเห็นว่าเขาใคร่รู้ มู่เฉียนซีก็ได้บอกเล่าสิ่งที่เขาควรรู้ไปจนหมดสิ้น
ผู้อาวุโสโม่กล่าวอย่างประหลาดใจ “สาวน้อย ถ้าหากว่าข้าเดามิผิดละก็นี่เป็นใบสูตรยา ? ไม่ทราบว่ามันเป็นยาที่ยอดเยี่ยมเพียงใด ถึงได้ต้องการใช้สมุนไพรวิญญาณที่หายากและล้ำค่ามากมายถึงเพียงนี้?”
มู่เฉียนซียิ้มและกล่าวตอบ “ท่านผู้อาวุโสโม่ลองเดาดูสิ!”
ผู้อาวุโสโม่กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ถ้าหากว่าข้าสามารถเดาได้ ยังจะต้องมาถามเจ้าอยู่ทำไม ?”
“แต่ว่าข้าก็พอจะรู้บ้างเ
