ล้ว พวกเขามองไปที่คนผู้นั้นที่ยืนหน้าขรึมอยู่บนลานประลอง
ทุกคนต่างก็ตกอยู่ในความโกลาหล “คนผู้นี้เป็นใครกัน ?”
“ว่านอู๋เทียนไปไหนแล้วล่ะ นี่มู่เฉียนซีเล่นตลกอะไรกับพวกเรา”
“ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ควันสีขาวนั่นทำให้ว่านอู๋เทียนเปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่ง”
คนตรงหน้าผู้นี้ไม่ใช่ว่านอู๋เทียนจริง ๆ รูปร่างหน้าตาของว่านอู๋เทียนนั้นดูธรรมดา และดูเหมือนจะมีอายุยี่สิบสามสิบปี
ทว่า คนผู้นี้ รูปร่างหน้าตานับว่าไม่เลวเลย และดูเหมือนจะมีอายุสามสิบกว่าปีก็มิปาน
และแน่นอนว่ามีคนที่มั่นใจในตัวเองได้พบถึงความผิดปกติเข้าแล้ว “แต่เสื้อผ้าบนร่างกายนั่นเป็นของว่านอู๋เทียนหนิ!”
“เสื้อผ้าที่เป็นรูปรอยไหม้นั่น เป็นการโจมตีของมู่เฉียนซีไม่ใช่เหรอ ?”
“……”
พวกเขาเข้าใจในทันทีว่าว่านอู๋เทียนผู้นี้เกรงว่าจะไม่ใช่ว่านอู๋เทียน
มู่เฉียนซีกล่าว “ที่ข้าทำผิดกฎวางยาพิษลงไป ก็เป็นเพราะว่าข้ารู้ว่ามีคนทำผิดกฎอย่างน่ารังเกียจ คนผู้นั้นก็คือว่านอู๋เทียนที่ยืนอยู่บนลานประลองผู้นี้”
